27 February, 2008

Ανώνυμος ή επώνυμος;

Το θέμα της "ανωνυμίας" στο διαδίκτυο είναι σχεδόν τόσο παλιό όσο και η ιστορία του διαδικτύου. Ποτέ όμως δεν είχε γίνει τόσο επίκαιρο όσο μετά την ανάπτυξη του Web 2.0 και την εξάπλωση του φαινομένου που αναφέρεται γενικότερα ως Social Media.

Η πεποίθησή μου πάντα ήταν υπέρ της ανωνυμίας των απόψεων στο διαδίκτυο. Σε αυτό το κοινωνικό πείραμα εκατομμύρια διασυνδεδεμένων ανθρώπων θεωρώ τη δυναμική αυτή μοναδική. Είναι πρωτόγνωρη ευκαιρία για μια "σύγκρουση" και ξεσκαρτάρισμα απόψεων χωρίς τις "αδυναμίες" της συμβατικής κοινωνίας όπου συνηθίζει να συγχέει το λόγο αυτό καθεαυτό με την πηγή, αυτόν που τον φέρει δηλαδή. Δίνει την προοπτική για ελαχιστοποίηση πχ επιθέσεων ad hominem. Μη έχοντας απέναντί σου το πρόσωπο, την επιλογή ενδυμασίας του, μη γνωρίζοντας τον παρελθόν, την καταγωγή, το χρώμα, την προφορά αυτού που μιλάει αναγκάζεσαι να αυτο-ρυθμίζεσαι στο πως δέχεσαι τις απόψεις του και είναι περισσότερο πιθανό να δώσεις σημασία στην ουσία του λόγου παρά στο ποιος τον φέρει αυτόν και για ποιο λόγο. Σκέψεις που, περισσότερο στην Ελλάδα από οποιαδήποτε χώρα έχω ζήσει ως τώρα στη ζωή μου, περνούν από το μυαλό των περισσότερων ανθρώπων που μιλάς. Η πλειοψηφία των Ελλήνων θέλει να ξέρει από την αρχή ποιος είσαι. Πώς σε λένε, ποια είναι η οικογένειά σου, η καταγωγή σου, η ομάδα σου. Το παρελθόν σου , το παρόν σου. Με βάση αυτά, δημιουργείται συνειδητά ένα φίλτρο συμπάθειας ή αντιπάθειας και ο λόγος σου από κει και πέρα περνά και διαμορφώνεται μέσω αυτού. Είναι θέμα χρόνου να μπεις σε μια από τις διαθέσιμες κατηγορίες ανθρώπων που έχουν στην γκάμα τους. Άπαξ και αυτό γίνει , από κει και πέρα ό,τι και να εκφέρεις ως άποψη θα κρίνεται σε σχέση με την κατηγορία κατάταξης που ταξινομήθηκες. Από κει και πέρα δεν έχει σημασία αν αυτό που λες είναι απόρροια λογικής σκέψης. Αυτό που έχει σημασία είναι το ποιος είσαι και γιατί λες αυτό που λες. Πχ, αν τύχει και έχεις ζήσει στην Αμερική για παράδειγμα όπως στην περίπτωσή μου, είναι σχεδόν απίθανο ο λόγος σου να μην αναχθεί ως αποτέλεσμα "πλύσης εγκεφάλου" από την "Αμερικανική προπαγάνδα". Δεν έχει σημασία αν από άποψη καθαρά ψυχρής λογικής ανάλυσης διατυπώνεις τη θέση ότι πχ η γνώμη να οπλίζονται οι πιλότοι αεροπορικών εταιρειών θα κάνει πιθανούς αεροπειρατές να σκεφτούν διπλά πριν επιχειρήσουν να καταλάβουν ένα αεροσκάφος και πιθανόν να αποτρέψει τέτοιες ενέργειες. Η άποψη αυτή είναι λάθος λόγω Αμερικανικής προπαγάνδας...

Δίνοντας το ονοματεπώνυμό σου εξ'αρχής σε ένα διάλογο στο διαδίκτυο, ή στο μπλογκ σου, στην ουσία δίνεις το έναυσμα να αρχίσει μια παρόμοια διεργασία. Μια διεργασία όπου όπως και στην offline ζωή σου, θα τείνει να θολώνει τις απόψεις σου με βάση καθαρά του ποιός είσαι. Προτιμώ το ίντερνετ -στη μορφή του μπλογκ σαν αυτό που διατηρώ εδώ- στην απλή ανώνυμη (ψευδώνυμη για την ακρίβεια) μορφή μιας απέραντης δαρβινικής σαβάνας. Όπου οι ιδέες θα συγκρούονται για επιβίωση και οι ικανότερες θα υπερισχύουν λόγω "φυσικής επιλογής".
Μου κάνουν εντύπωση, απόψεις ενεργών μπλογκερ, στον Ελληνικό χώρο που υποστηρίζουν ότι η λύση απέναντι στις συκοφαντικές δυσφημήσεις και το λίβελο που συναντάται στα μπλογκς είναι η επωνυμία. Η λύση σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να είναι η άρση της ανωνυμίας και η άμεση δικαστική οδός όπως συμβαίνει και στην συμβατική ζωή όταν κάποιος διαπράττει μια παράνομη πράξη. Από την άλλη, η επωνυμία σε καμία περίπτωση δε διασφαλίζει την ποιότητα του λόγου και των απόψεων και ούτε απαραίτητα αποτρέπει συκοφαντικές δυσφημήσεις ή λιβέλους. Τρανταχτότερο παράδειγμα από την ποιότητα του Ελληνικού τύπου και των μέσων μαζικής ενημέρωσης δεν υπάρχει.

Το μόνο που μπορούμε να καταφέρουμε με την προτροπή ή ακόμα πιο σοβαρά επιβολή της επωνυμίας είναι να τιμωρούμε τη δυναμική των απόψεων και να περιορίζουμε την ελευθερία του λόγου μέσω της αυτολογοκρισίας.

Υ.Γ
Στην παραπάνω κατηγορία φυσικά δεν κατατάσσω τις προφανείς περιπτώσεις που η επωνυμία είναι σκοπός, ως μέσο διαπίστευσης αυθεντίας σε ειδικά θέματα, διαφήμισης, κ.α., και απλά καθαρά θέμα προσωπικής επιλογής.

11 comments:

mao tse tung said...

Συμφωνώ απόλυτα. Θεωρώ δε ότι το ζήτημα της επωνυμίας είναι πρώτιστα φιλοσοφικό: τι άλλο παρά μια αποδοχή των κατεστημένων αξιών και τρόπων επικοινωνίας και ύπαρξης, προσδίδει η επωνυμία [με όλα όσα φέρει η έννοια του επώνυμου (και λίγο παραπέρα, δημόσιου ως πρόσωπο) υποκειμένου]εντός ενός χώρου που αν μη τι άλλο φέρει τη δυναμική της ανατροπής στις σχέσεις και στην επικοινωνία με μέσα και μορφές που δυναμιτίζουν τις παραδοσιακές συνιστώσες της ύπαρξης - κάτι που περιέγραψες πάρα πολύ εύστοχα, ειδικά για την ελληνική περίπτωση. Το μόνο για το οποίο ίσως θα διαφωνούσα είναι "η δαρβινική σαββάνα", όχι γιατί καίγομαι από κανα καημό πολιτικής ορθότητας, αλλά γιατί προτιμώ τη λογική της συνάθροισης του λόγου γύρω από περιεχόμενα που δεν αλληλοεξοντώνονται αλλά (διαλεκτικά)συνθέτουν νέες συνθήκες ύπαρξης για όλους μας.
μόλις σε ανακαλυψα και θα συνεχίζω να σε διαβάζω. καλή συνέχεια.

ManBlogg said...

Καλώς ήρθες mao. Σταματώ στη διαφωνία σου μιας και αυτή έχει ενδιαφέρον.Θα έλεγα ότι είναι θέμα προοπτικής. Αυτό που περιγράφεις ως "σύνθεση νέων συνθηκών" εγώ ονομάζω διαδικασία φυσικής επιλογής. Είτε σε πολλά μικρά εξελικτικά βήματα ύστερα από μία συλλογική διεργασία που διαμορφώνουν μια τελική άποψη κοινής ή μερικής αποδοχής είτε σε ένα "μπαμ και έξω" βήμα, η γνώμη μου είναι ότι οι ιδέες ανταγωνίζονται η μία την άλλη για επιβίωση. Μου φαίνεται αν θες "μη λογικό" να δέχομαι τη διαδικασία της φυσικής επιλογής ως κύριο εξελικτικό μηχανισμό της ζωής και να αποκλείω τις ιδέες μιας κοινωνίας από μία παρόμοια διεργασία.

LocusPublicus said...

Φίλε manblogg καλημερίζω!
Είμαι απόλυτα σύμφωνος μαζί σου. Το έγκλημα στο ίντερνετ είναι όπως κάθε άλλο έγκλημα οπου ο δράστης είναι αγνωστος.

Θα χρειαστούν πιστεύω μερικά ακόμα χρόνια (λίγα), για να μπεί όλη η Ελλάδα στο ίντερνετ. Η μεγαλύτερη επανάσταση που γνωρίζω. Μορφώνεσαι, δουλεύεις και μπλογγάρεις απο το σπίτι. Στο ίντερνετ, όπως αναφέρεις, δεν έχει σημασία τί φοράς, πως μοιάζεις. Το attention span είναι ελάχιστο, είτε πρόκειται για ψώνια, είτε για μπλόγκιν. Ο κάθε χρήστης αξιολογεί γρήγορα και φεύγει.

αν τύχει και έχεις ζήσει στην Αμερική για παράδειγμα όπως στην περίπτωσή μου, είναι σχεδόν απίθανο ο λόγος σου να μην αναχθεί ως αποτέλεσμα "πλύσης εγκεφάλου" από την "Αμερικανική προπαγάνδα"

Δεν μπορούσα να μη σταματήσω εδώ, με αντιλαμβάνεσαι! Επι του θέματος, έχω ατέλειωτες ιστορίες. Σίγουρα δεν είναι δυνατόν να έχω ζήσει στις ΗΠΑ και να διατηρώ ομαλές εγκεφαλικές λειτουργίες!

Το σημαντικότερο πράγμα είναι η αξιοπιστία. Κάθε μπλόγγερ τη χτίζει σιγά σιγά, με μόνο του όπλο το γραπτό του λόγο. Ελπίζω μονάχα πως με τον καιρό θα βρεθούν τρόποι και για πιό γρήγορη ιντερνετική επικοινωνία.

doctor said...

Παραθέτω ένα πολύ ωραίο άρθρο του Π.Μανδραβέλη από την Καθημερινή, σχετικό με το θέμα:

Το «αγκάθι» της ανωνυμίας στο Διαδίκτυο


Ποτέ δεν θα μάθουμε με ακρίβεια ποιος υπέγραφε ως Cato, Publius, Caesar, Brutus κ.ά. την περίοδο 1787 - 1788, αλλά ολόκληρη η συζήτηση για το σύνταγμα των υπό σύσταση Ηνωμένων Πολιτειών, σε εφημερίδες κυρίως της Νέας Υόρκης, έγινε με ψευδώνυμα άρθρα. Βεβαίως, όλοι σήμερα γνωρίζουν ότι τα Federalist και Antifederalist Papers γράφτηκαν από τους πατέρες του αμερικανικού έθνους (Alexander Hamilton, James Madison, John Jay, George Clinton κ.ά.) αλλά είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η πιο σημαντική ίσως συζήτηση πολιτικής θεωρίας έγινε ψευδωνύμως. Οπως δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα έργα πολιτικής φιλοσοφίας, «Οι δύο πραγματείες περί κυβερνήσεως» του Τζον Λοκ πρωτοκυκλοφόρησε ανώνυμα. Στα δικά μας υπάρχει η «Ελληνική Νομαρχία, ήτοι λόγος περί ελευθερίας» που υπογράφει κάποιος ανώνυμος Ελλην.

Ο ανώνυμος λόγος παρήγαγε βούρκο, αλλά μερικές φορές και διαμάντια. Συνήθως παρήγαγε ταυτόχρονα και τα δύο. Ετσι κι αλλιώς, ολόκληρη η κλασική πολιτική θεωρία της Δύσης ήταν άμεσα συνυφασμένη με την πολιτική δράση, η οποία πολλάκις μεταμορφωνόταν σε ανελέητο πόλεμο που εμπεριείχε προσωπικές επιθέσεις, ύβρεις και συκοφαντίες. Είναι χαρακτηριστικός για την οξύτητα των προσωπικών επιθέσεων ο πόλεμος με ανώνυμα και ψευδώνυμα φυλλάδια που ξέσπασε το 1792 μεταξύ του Alexander Hamilton από την μία και των Thomas Jefferson και James Madison από την άλλη.

Η ανωνυμία και η ψευδωνυμία υπήρξε ιστορικά μέρος της ζωντανής και ζωηρής πολιτικής συζήτησης. Υπήρχε στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη με τα graffiti στους δρόμους, φούντωσε την πρώτη περίοδο της τυπογραφίας με ανώνυμες παμφλέτες για να γίνει εκρηκτική με τη διάχυση του Διαδικτύου. Κάθε τεχνολογική εξέλιξη που ευκόλυνε τον λόγο, διευκόλυνε και την παραγωγή ανώνυμου λόγου. Και όσο προχωράει η τεχνολογία τόσο πιο δύσκολη γίνεται η παρακολούθησή του και από τις αρχές, αλλά και από τους πολίτες. Οι πρώτες δεν μπορούν να επιβάλλουν την «τάξη» (όση, τέλος πάντων, μπορούσαν στην εποχή των μονόδρομων Μέσων) και οι πολίτες δεν μπορούν να τον παρακολουθήσουν λόγω της πληθώρας του. Αν κάποιος έχει διαβάσει δέκα υβριστικά ή συκοφαντικά ανώνυμα σχόλια, τα 'χει διαβάσει όλα.

Το πρόβλημα εντείνεται με την εξέλιξη της τεχνολογίας. Σήμερα, ακόμη κι αν μπορούσαν να ταυτοποιηθούν ποιοι υπολογιστές δημοσιεύουν κάποια πράγματα, η ανωνυμία μπορεί να εξασφαλιστεί από δημοσιεύσεις που θα γίνονται μέσω internet cafe, αλλά και από την πλατεία Συντάγματος! Με την έλευση των ελεύθερων ασύρματων δικτύων μπορεί να πάει κάποιος απέναντι από το υπουργείο Οικονομικών, να ανοίξει τον φορητό του υπολογιστή και να εξαπολύσει κατά του υπουργού όσες ύβρεις ή συκοφαντίες επιθυμεί. Και οι ασύρματες επικοινωνίες είναι το μέλλον του Διαδικτύου.

Υπάρχουν όμως κι άλλα εργαλεία για να εξασφαλιστεί η ανωνυμία. Ενα είναι οι «anonymous remailers». Αυτοί είναι υπολογιστές διάσπαρτοι σε ολόκληρο τον κόσμο οι οποίοι σβήνουν από τα μηνύματα τα ηλεκτρονικά ίχνη του αποστολέα. Αρα, ακόμη κι αν μπορούσαν να βρεθούν τα ίχνη εκείνων που ανωνύμως χυδαιολογούσαν στα σχόλια του press-gr, θα ήταν αδύνατο αν αυτά περνούσαν από κάποιους «anonymous» ή «pseudony mous remailers».

Ισχυρότερο όμως εργαλείο στην υπηρεσία της ανωνυμίας είναι η κρυπτογραφία. Στη δεκαετία του 1990 έγινε μια ιδιότυπη όσο και άγνωστη επανάσταση. Mερικοί ιδεαλιστές πληροφορικοί χρησιμοποίησαν την γνώση της κρυπτογραφίας (που σημειωτέον υπήρχε και υπάρχει στις βιβλιοθήκες των μαθηματικών τμημάτων των πανεπιστημίων) για να φτιάξουν ισχυρά κρυπτογραφικά εργαλεία για τον κάθε πολίτη. Tα εργαλεία αυτά, προς έκπληξη και τρόμο όλων των διωκτικών αρχών του κόσμου μοιράστηκαν και μοιράζονται ευρέως μέσω του Διαδικτύου.

Οπως γίνεται συνολικά με την παγκοσμιοποίηση, το Διαδίκτυο (που είναι μέρος της) αλλάζει ραγδαία τους κανόνες του παιγνιδιού. Η αντιμετώπιση των ζητημάτων που ανακύπτουν προϋποθέτει νέα προσέγγιση, άλλη εκείνης του αείμνηστου Δημήτρη Μαρούδα που απειλούσε να καταρρίψει τους δορυφόρους. Η παλαιά αντίληψη του κράτους «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω» ή περνώ νόμους που θα λύσουν προβλήματα που έχουν χαρακτήρα παγκοσμιότητας, το μόνο που επιτυγχάνει είναι να γελοιοποιεί τη χώρα διεθνώς. Ετσι κι αλλιώς ο έλεγχος 40.000 blogs στην Ελλάδα (100 εκατ. παγκοσμίως) είναι δύσκολος...

Ιnfo
- Νικήτας Λιοναράκης: «Oι συνέπειες του Γατόσκυλου. Kοινωνική Πολυπλοκότητα και Mέσα Mαζικής Eνημέρωσης», εκδόσεις Παπαζήση
- Νίκος Λέανδρος: «Το Διαδίκτυο: Ανάπτυξη και αλλαγή», εκδ. Καστανιωτη
- Μανουέλ Κάστελς: «Ο γαλαξίας του Διαδικτύου Στοχασμοί για το Διαδίκτυο, τις επιχειρήσεις και την κοινωνία», εκδ. Καστανιώτη
-Μανώλης Ανδριωτάκης: «Blog: Ειδήσεις από το δικό σου δωμάτιο», εκδ. Νεφέλη


Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 2.3.2008


http://www.medium.gr/articles/120445272233276.shtml

mao tse tung said...

δεν αντιλέγω πλήρως - κάποια εξελικτική (όχο όμως με όρους φυσικής εξέλιξης) διεργασία λειτουργεί και στο κοινωνικό επίπεδο. Όμως σε καμία περίπτωση δεν την θεωρώ τη σημαντικότερη ή την ισχυρότερη και νομίζω ότι η πιο απλή εξήγηση είναι ότι η ανθρώπινη φύση περιλαβμάνει την σκέψη, την νόηση και την λογική που η υπόλοιπη φύση δεν διαθέτει. Αυτό συνιστά την ουσιαστική διαφορά κατά τη γνώμη μου.

ManBlogg said...

Χαιρετώ τους αγαπητούς επισκέπτες

@locuspublicus , γεια χαρά στη Νέα Αγγλία και σε σένα. Φυσικά συμφωνούμε για το ιντερνετ. Αν υποψιαστώ ότι πάντως θα προσπαθήσουν να νομοθετήσουν με οδηγό αυτά που διαβάζω τον τελευταίο καιρό όσον αφορά την ανωνυμία, θα έχουμε πολλά γέλια. Δε θυμάμαι που το διάβασα (ίσως Νίκο Δήμου ή Πάσχο Μανδραβέλη) αλλά θα είναι το αντίστοιχο που είχαν προσπαθήσει να κάνουν με τα τυχερά παιχνίδια και πήρε η μπάλα όλα τα ίντερνετ καφέ που τρέχαν παιχνίδια στα pc. Μοναδικό φαινόμενο σε υποτιθέμενο δυτικού τύπου κράτος.


@doctor
Ευχαριστώ για το άρθρο. Το είχα υπόψιν μου βέβαια αλλά ο Μανδραβέλης είναι καλό να διαβάζεται και να ξανα-διαβάζεται

@mao tse tung
Ανοίγει ενδιαφέρουσα κουβέντα σχετικά με το θέμα που σε κατάλληλο χρόνο θα ήθελα να την αναπτύξουμε. Αρκετά σε φιλοσοφικό επίπεδο πάντως έχω να πω το εξής. Το παράδοξο που διακρίνω εγώ είναι το πώς γίνεται, αν το δεχθούμε βέβαια ως γεγονός, η διαδικασία της φυσικής επιλογής και η επιβίωση του "ικανότερου" να ισχύει παντού στη φύση και ίσως πλέον, να μην ισχύει στην περίπτωση της ανθρώπινης φύσης. Αν θεωρήσουμε ότι αυτή η εξελικτική διαδικασία έδωσε την ευκαιρία στον άνθρωπο να διακριθεί και να αναπτύξει τη λογική τη σκέψη και τη νόηση,όπως λες, για ποιο λόγο να σταμάτησε να λειτουργεί πλέον στη συνέχεια και στις διάφορες εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής; Μπορεί να μην είναι τόσο προφανής και εύκολο να διακριθεί όσο στην υπόλοιπη φύση πλέον, αλλά κάτι μου λέει ότι είναι ενσωματωμένη με διάφορους τρόπους στις ανθρώπινες κοινωνίες. Παραδέχομαι, λίγο απλοϊκή η σκέψη μου βέβαια, αλλά έχει να κάνει και με την ικανότητα του νου μου λόγω εξέλιξης εξάλλου ;)

SOLON said...

Φίλε Manbogg, συμφωνώ απόλυτα για την αναγκαιότητα της εθελοντικής ύπαρξης της ανωνυμίας στο διαδικτυακό χώρο. Βέβαια δεν είναι τα πάντα ξεκάθαρα, μαύρα και άσπρα. Στο διαδίκτυο δεν διακινούνται μόνο ιδέες αλλά και γνώμες και πληροφορίες. Εκεί η γνώση στοιχείων της πηγής παίζει νομίζω σοβαρό ρόλο στην αξιολόγησή τους. Αν διαβάσω πχ. Ότι το windows turbo 2012 είναι το καλύτερο opeρating system, αλλιώς θα αξιολογήσω την πληροφορία αν ξέρω πως την εκφράζει ένας προγραμματιστής της microsoft, αλλιώς αν την εκφράζει ένας ανεξάρτητος IT specialist με πείρα 25 χρόνων η η θεία μου η Ευαγγελία που ανοίγει το computer κάθε τρίτη το απόγευμα να δει αν έστειλε ημέηλι ο εγγονός της ο Λάκης απ το Λονδίνο. Αν ακούσεις πχ. ότι η νορβηγική έλατος φυτρώνει μόνο στη Νορβηγία, αλλιώς θα το αξιολογήσεις αν η πηγή είναι ένας βοτανολόγος κι αλλιώς αν είναι ένας IT specialist. Συμφωνώ ότι αυτό που αποκαλείς “φίλτρο συμπάθειας” είναι αντιορθολογικό, αλλά από την άλλη μεριά ένα φίλτρο σχετικότητας ίσως είναι ωφέλιμο που και που.
Χαιρετισμούς από τη Νέα Υόρκη. Επανενεργοποίησα κι εγώ το ιστολόγιο μου μετά από μία χειμερία νάρκη.

ManBlogg said...

Καλώς ήρθες φίλε Solon!
Τα παραδείγματά σου όσον αφορά τη σπουδαιότητα της ταυτότητας της πηγής αναλόγως την πληροφορία είναι αδιαμφισβήτητα. Ειδικά αυτό με το Νορβηγικό έλατο. Απορώ πώς το σκέφτηκες! Γι'αυτό εξάλλου έβαλα ένα ΥΓ στο κυρίως άρθρο να τονίσω που παίζει ρόλο η ταυτότητα της πηγής.
Αλλά όταν διαβάζω τσουβαλιάσματα τύπου "ενημερωτικά" μπλογκ, "πολιτικά " μπλογκ και υποχρεωτικότητα της ταυτότητας της πηγής, τότε αρχίζω και υποψιάζομαι το λιγότερο... εγκληματική ασχετοσύνη και προχειρότητα.

doctor said...

ΕΧΩ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΝΕΑ!!!

Ο φίλος blogger Ioannisk, έπειτα από 6 μήνες περιπετειών με την υγεία του (υπέστη ανεύρυσμα στις 10 Σεπτεμβρίου 2007), επέστρεψε και άφησε σχόλιο στο blog του!!!

Η χαρά μου είναι απίστευτη. Μπείτε να αφήσετε μήνυμα συμπαράστασης:

http://ioanniskaramitros.blogspot.com/

doctor

mickey said...

Ήθελα να σχολιάσω το εξαιρετικό σου κείμενο από τη μέρα που το δημοσίευσες (ένα μήνα πριν), αλλά δεν είχα τίποτα να προσθέσω σε αυτό.

Ούτε και τώρα έχω. Απλά προσυπογράφω!

(και ζητώ άδεια για μόνιμο link)

ManBlogg said...

Αγαπητέ mickey χαίρομαι που σε ξανά-"βλέπω". Ελπίζω όλα να ναι καλά. Όσο για το ερώτημά σου, φυσικά και μπορείς.
Πολλούς χαιρετισμούς.