Τώρα ποιοί είναι οι τυχεροί και ποιοί οι άτυχοι...

...μάλλον η σημερινή κατάσταση και καθημερινότητα στην Ελλάδα σε σύγκριση με αυτή στη Γερμανία επί του προκειμένου, είναι καλύτερος δείκτης από τη διατύπωση στη λεζάντα του φωτογραφήματος της Καθημερινής εδώ. Εξάλλου η τύχη αυτή εξαργυρώνεται αργότερα στο στίβο της αγοράς από τους ενδιαφερόμενους και εκεί τα πράγματα ίσως να είναι διαφορετικά.
Περιγραφικά, λέει η λεζάντα του φωτογραφήματος, το πόσο τυχεροί είναι οι Έλληνες μαθητές που δεν αρχίσανε ακόμα σχολείο σε σχέση με αυτούς στη Γερμανία.

Αυτό δείχνει τη νοοτροπία αντιμετώπισης της σημασίας της εκπαίδευσης και του σχολείου από τον/την συντάκτη των κειμένων της εφημερίδας και τους αναγνώστες που πιθανόν να συμφωνήσουν.
Αλλά εντάξει, ας βρούμε πρώτα την πηγή των "ασύμμετρων απειλών" και των εμπρηστών-πρακτόρων που έχουν βάλει στόχο το έθνος και την "ευημερία" του και ας ασχοληθούμε με τα παιδιά και το μέλλον τους αργότερα..

Οι Εξωγήινοι Έλληνες

Όποιοι υπονοούν και σκέφτονται, έστω και για λίγο, σοβαρά ότι οι φωτιές στην Ελλάδα που στοίχισαν τη ζωή 64 ανθρώπων για την ώρα και έχουν κατακάψει εκατομμύρια στρέμματα είναι προϊόν συνωμοσίας, σαμποτάζ και οργανωμένου σχεδίου, θα πρέπει να είναι εξωγήινοι και να επισκέφτηκαν την Ελλάδα προχτές μόλις.
Διότι αν είχαν ζήσει στην Ελλάδα έστω τον τελευταίο χρόνο θα είχαν διαπιστώσει ότι τίποτα σχεδόν δεν αντιμετωπίζεται με σχέδιο και με σοβαρότητα από το σύνολο των πολιτικών αλλά δυστυχώς και πολιτών.
Θα είχαν δει τις ουρές από τις 2 τα ξημερώματα στα αστυνομικά τμήματα ανθρώπων στημένων για έκδοση καινούριας ταυτότητας (παλιάς αλλά με λατινικούς χαρακτήρες χειρόγραφους και αυτούς). Θα είχαν διαπιστώσει την αδιαφορία της πολιτική ηγεσίας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και Αστυνομίας για την αδικαιολόγητη, ανορθολογική και μισάνθρωπη ταλαιπωρία των πολιτών.
Συνεχίζοντας θα βλέπανε μετά εκ νέου ουρές για την έκδοση νέων διαβατηρίων. Με αντίστοιχη ταλαιπωρία και επίσης με προδιαγραφές φωτογραφίας που προκαλούσαν περισσότερες απορρίψεις αιτήσεων από αυτές υποψηφίων σπουδαστών στο πανεπιστήμιο του Stanford.
Θα συναντούσαν νέους, φοιτητές , το μέλλον αυτής της κοινωνίας, να καταλύουν το πανεπιστημιακό άσυλο της γνώσης και να καταστρέφουν πανεπιστημιακά ιδρύματα,για ένα "καλύτερο" μέλλον.
Θα αποκλείονταν από συντεχνιακές ομάδες παντός είδους οργανωμένες και μη, που θα διαδήλωναν στο κέντρο της ταλαίπωρης πόλης δημιουργώντας χάος και αποκλείοντας όλους από αυτό για να ακουστούν τα 5-10 συντεχνιακά αιτήματά τους μη συνειδητοποιώντας ότι λειτουργώντας με αυτόν τον τρόπο γίνονται μέρος του προβλήματος.
Θα βλέπανε κόσμο να κάνει τα στραβά μάτια στην αυθαίρετη δόμηση από το γείτονα και που αντί να τον καταγγείλουν θα προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να κάνουν και αυτοί το ίδιο.
Το ίδιο και στα φακελάκια στο γιατρό, εφοριακό, μηχανικό πολεοδομία...
Θα βλέπανε πολιτικούς να εξαγγέλλουν βαριά πρόστιμα σε παρανομούντες και να παραβιάζουν τους νόμους οι ίδιοι μπροστά στα μάτια τους (Πολύδωρας κυκλοφορώντας χωρίς κράνος, αστυνομία χωρίς ζώνες ..)

Αν είχαν δει όλ'αυτά αλλά και άλλα πολύ περισσότερα πώς είναι δυνατόν να μην συμπεράνουν ότι για την σημερινή κατάντια, συμπεριλαμβανομένου και της τραγωδίας με τις φωτιές, φταίει σχεδόν καθολικά η απλή αδιαφορία, ο ωχαδερφισμός, η ανύπαρκτη οργάνωση, η λειψή εφαρμογή των νόμων και η άμεση σωστή απόδοση ευθυνών; (Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν και οι εμπρηστές "οικοπεδοφάγοι"-που ξέρουν ότι θα τους αφήσουν να διεκδικήσουν το καμένο δάσος ως οικόπεδο λόγω έλλειψης εφαρμογής νόμων, πιθανού χρηματισμού και φυσικά έλλειψης ακόμα εθνικού κτηματολογίου-,βοσκοί άντε και γείτονες εξοχικών με εκδικητική μανία.)
Πώς να μην φταίει η χαρακτηριστική αποποίηση οποιαδήποτε ευθύνης σε όλο το πολιτικό αλλά και προσωπικό φάσμα από το σύνολο του πληθυσμού μιας και για τις δικές μας τις πράξεις ποτέ δε φταίμε εμείς αλλά κάποιοι άλλοι. Πώς γίνεται να μη φταίει η νοοτροπία της μη συμμόρφωσης με κανένα νόμο ή κανόνα μιας και εμείς δεν παίρνουμε από διαταγές και κανείς δεν μπορεί να μας πει τι είναι το σωστό και τι όχι; Έτσι δεν αγνοούμε εντολές για αποφυγή οικοδομικών εργασιών σε μέρες με υψηλή επικινδυνότητα πυρκαγιών στο αυθαίρετο που ούτως ή άλλως αναγείραμε εντός παλιάς δασικής έκτασης; Έτσι δεν παίρνουμε απόφαση να κάψουμε ξερόχορτα με 7 μποφόρ αέρα μέσα στον Αύγουστο υπολογίζοντας ότι η φωτιά θα περιοριστεί στο μέρος που θέλουμε να κάψουμε εμείς, χωρίς να ειδοποιούμε και να συμβουλευόμαστε την πυροσβεστική γι'αυτό προηγουμένως; Γίνεται να μην φταίνε οι αμέτρητες χωματερές και σκουπίδια που δημιουργούμε κάπου μέσα στο δάσος ως αποτέλεσμα χρόνιας αδιαφορίας για το περιβάλλον και γιατί είναι πιο εύκολο και φτηνό να το κάνουμε από το να πετάξουμε τα σκουπίδια εκεί που πρέπει;

Αλλά πέρα από αυτό, πώς είναι δυνατόν έστω και αμυδρά να περνά από το μυαλό τους ως πιθανό ενδεχόμενο οι φαιδροί ισχυρισμοί και εντελώς αστήρικτες κραυγές περί "ασύμμετρων απειλών", διαφόρων πρακτόρων και άλλων γραφικών;
Τέλος, είναι δυνατόν κάποιος που δεν ανήκει στην κατηγορία του Έλληνα εξωγήινου να ξαναψηφίσει μια τέτοια κυβέρνηση στις επόμενες εκλογές;

Σχετικό άρθρο του Χαριδημου Κ. Τσουκα στην Καθημερινή.

Προσθήκη 29/08/07
Αν πάντως υιοθετούσαμε τη "λογική" συνωμοσιών της κυβέρνησης Καραμανλή για "ασύμμετρες απειλές" και οργανωμένο σχέδιο, με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσε κανείς να φτιάξει το σενάριο ότι μερικές από τις καταστροφές είναι σχέδιο της ίδιας της κυβέρνησης προκειμένου να αποκομίσει το δικαίωμα να ξοδέψει περισσότερα από τα προγραμματισμένα μιας και έξοδα για φυσικές καταστροφές δικαιολογούνται ξεχωριστά από την Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν εμπίπτουν στον έλεγχο και περιορισμό που διαφορετικά θα ίσχυε. (Σχετική είδηση του Σκάι)
Ας αφήσουμε λοιπόν τις θεωρίες συνωμοσίας και ας κάνουμε την τομή να σκεφτούμε ορθολογικά διότι η συνωμοσία τελειωμό δεν έχει και ποτέ δεν βοηθάει πουθενά.

Οι εκλογές γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια...ε, περίπου

Το παρακάτω το έκανα σχόλιο στο Blog του Παναγιώτη Βρυώνη Rec (on) και θεώρησα για το αρχείο να το αναρτήσω και 'δω. Το έχω διαμορφώσει ελαφρώς διαφορετικά εδώ αλλά η ουσία παραμένει.

Έκανα ένα απλό υπολογισμό για το μέσο όρο χρονικών περιόδων που γίνονται οι εκλογές στην Ελλάδα από το '74 και μετά. Εδώ η πηγή elections.gr.
Αν είναι σωστοί οι υπολογισμοί, προκύπτει ότι στην Ελλάδα κάνουμε εκλογές ανά 3 χρόνια περίπου και αν αφαιρέσουμε τις περιόδους συγκυβερνήσεων Τζαννετάκη και Ζολώτα 3.6 χρόνια. Έτσι στην Ελλάδα μπορούμε να πούμε ότι οι εκλογές γίνονται περίπου ανά 4 χρόνια όπως θα λέγαμε ότι στην Ελλάδα οι πολιτικοί και η πολιτική είναι περίπου.. σοβαροί.
Συμφωνώ πάντως ότι η διακήρυξη πρόωρων εκλογών και η δικαιολογία με την οποία γίνεται είναι τουλάχιστον καραγκιοζιλίκια (συγνώμη στον ορίτζιναλ καραγκιόζη που αυτός έχει χιούμορ).
Και αυτό πάει και στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση που είχε αρχίσει να ζητάει εκλογές από την αρχή του χρόνου. (Συνήθως ζητούσε κανένα μήνα μετά τις εκλογές οπότε ίσως αυτή τη φορά να μιλάμε για μια κάποια βελτίωση).

Θα ήθελα να ζούσα σε μία κοινωνία που κάτι τέτοιο θα μπορούσε ο απλός πολίτης να το καταγγείλει σε μια ανεξάρτητη αρχή που με κάποιο τρόπο αφότου αξιολογούσε την καταγγελία θα αποφαινόταν ανάλογα και θα τιμωρούσε τον πρωθυπουργό για άσκοπη αναστάτωση της χώρας. Θα έκανε εκλογές μεν, διότι στην Ελλάδα η τελική απόφαση βρίσκεται στα χέρια ενός και μόνο δημοκρατικά εκλεγμένου μονάρχη χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από πουθενά, αλλά θα διακινδύνευε την επανεκλογή του οπότε θα το σκεφτόταν διπλά.

... και το ερωτικό σφιχταγκάλιασμα καλά κρατεί...

Ο λόγος για το σφιχταγκάλιασμα Ελληνικής πολιτείας, Εκκλησίας. Διαβάζοντας την είδηση (από το Βήμα η παραπομπή) που παίζει σε όλα τα μέσα για την αναχώρηση του αρχιεπισκόπου της εκκλησίας της Ελλάδας Χριστόδουλου για το Μαϊάμι, είναι πολύ εύκολο να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει η "στατιστική" αναφορά στο σύνταγμα του "σύγχρονου" Ελληνικού κράτους για την επικρατέστερη θρησκεία στη χώρα.
Μετά την παρέλαση των περισσότερων αντιπροσώπων της πολιτικής ηγεσίας (υπουργοί κυρίως) από την κατοικία του στο παλαιό Ψυχικό, μαθαίνουμε από το ρεπορτάζ ότι ο κ Χριστόδουλος μεταφέρεται στο Μαϊάμι με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος αλλά και ότι επίσης , η Εκκλησία παίρνει προκαταβολή, (πιθανόν μιας και ζήτησε περισσότερα) από το 4ο πακέτο κοινοτικής στήριξης.

Δηλαδή, το αεροσκάφος που μεταφέρει τον πρωθυπουργό μιας χώρας, το σύμβολο και προϊστάμενο της κυβέρνησης της, παραχωρείται για τη μεταφορά θρησκευτικού αρχηγού. Βρε μπας και ανήκει στην Εκκλησία και απλά χαριστικά χρησιμοποιείται από την πολιτική ηγεσία τις υπόλοιπες φορές τελικά και απλά εμείς δεν το ξέραμε; Προσπαθώ να φανταστώ αντίστοιχες περιπτώσεις σε άλλα κράτη της δύσης με διακριτούς ρόλους Εκκλησίας-Πολιτείας (ναι μη θεοκρατικά) και πρώτο μου έρχεται στο μυαλό το Air Force One να παραχωρείται για τη μεταφορά του ...δε μου βγαίνει.. Στην Αμερική δεν υπάρχει ένας αρχηγός Εκκλησίας. Αλλά και να υπήρχε, πιο πιθανό θα ήταν να του παραχωρούταν για τη μετακίνησή του ο επισκευασμένος ιπτάμενος δίσκος που λέγεται ότι κατέπεσε στο Roswell στο Νέο Μεξικό παρά το οποιοδήποτε όχημα αντιπροσώπου του κράτους.

Μετά είναι και τα λεφτά από χρηματοδοτικό πακέτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης που σύμφωνα με το Βήμα φαίνεται να πηγαίνουν στην Εκκλησία. Μα καλά τι μαγείρεμα έγινε για να μπορέσουν να δικαιολογήσουν μια τέτοια κίνηση αναρωτιέμαι. Διότι είναι δυνατόν χρήματα φορολογουμένων προερχόμενα από την ΕΕ να μπορούν καταλήγουν στην Εκκλησία και τις οργανώσεις της; Αυτός ο "δίσκος" της θείας λειτουργίας φαίνεται είναι πολυσυλλεκτικός και αν μη τι άλλο πολύ αποδοτικός. Ίσως, η Εκκλησία, να πρέπει να δίνει ιδέες στην κυβέρνηση να βελτιώσει την εισπρακτική αποτελεσματικότητά της. Μια τέτοια σχέση εξάλλου πολιτείας Εκκλησίας θα ήταν κρίμα να μην ανταλλάσσει τεχνογνωσία, πρακτικές και know - how σε όλα τα επίπεδα.

Ποιος μιλάει από τους Έλληνες πολιτικούς λοιπόν για διαχωρισμό κράτους-Εκκλησίας στην Ελλάδα του 2007 και ανέχεται αδιαμαρτύρητα τέτοιου είδους συνδιαλλαγές; Σκέφτομαι τι θα ψηφίσω στις επόμενες εκλογές...

ΥΓ. Στο τέλος του άρθρου της εφημερίδας, διαβάζουμε επίσης ότι τα έξοδα της αποστολής του αρχιεπισκόπου και της συνοδείας του τα έχει αναλάβει εξ' ολοκλήρου το Ελληνικό κράτος...

Τέκνο του μπαμπά (κυρίως) και της μαμάς. Όνομα εις το μέλλον (μάλλον) - Τάδε έφη Ελληνική Πολιτεία

Σπάνια χρειάζεται κάποιος αντίγραφο ληξιαρχικής πράξης γεννήσεως. Συνήθως αυτό που αρκεί ως δικαιολογητικό σε διάφορες συναλλαγές ή αιτήσεις για πιστοποίηση στοιχείων είναι το πιστοποιητικό γέννησης.
Τον τελευταίο χρόνο χρειάστηκα 2 φορές για διαφορετικούς λόγους να προσκομίσω αντίγραφο ληξιαρχικής πράξης γέννησης και είχα έτσι την ευκαιρία να μελετήσω αυτό το σημαντικό έγγραφο για τον κάθε πολίτη , το 1ο επίσημο έγγραφο της ζωής του, την 1η ταυτότητά του με την πολιτεία. Η εμπειρία ανάγνωσης των στοιχείων του ήταν σοκαριστική.
-Ας παρατηρήσω ως παρένθεση πάντως ότι μέσα στον ζοφερό μεσαίωνα της ανυπαρξίας ηλεκτρονικών υπηρεσιών στις συνδιαλλαγές του με το δημόσιο ο πολίτης μπορεί να βρει ως δέσμη φωτός αναγέννησης αρκετές από τις υπηρεσίες του ΚΕΠ. Και τις 2 φορές "παρήγγειλα" το πιστοποιητικό από την ιστοσελίδα του ΚΕΠ και παρόλο που δεν είναι και ό,τι πιο φιλικό προς το χρήστη έχει σχεδιαστεί και παρόλα τα errors που χτύπησα στη διαδικασία εντέλει τα κατάφερα και το έγγραφο είχε σταλεί με fax στο τοπικό ΚΕΠ της κατοικίας των γονιών μου για παραλαβή.-
Στο προκείμενο τώρα, το αντίγραφο ληξιαρχικής πράξης γέννησης. Πρόκειται για έγγραφο των αρχών της 10ετίας του '70 καταχωρημένο στο ληξιαρχείο Αθηνών. Είναι αντίγραφο σελίδας καταχώρησης από το βιβλίο του ληξιαρχείου. Η σελίδα είναι χωρισμένη με μία κάθετο στο 1/3 του πλάτους της. Στα δεξιά στα 2/3 της σελίδας, αναγράφεται το γεγονός της δήλωσης της γέννησής μου από τον πατέρα μου. Είναι τυπωμένο στην καθαρεύουσα με κενά που ο αρμόδιος ληξίαρχος της εποχής συμπλήρωνε χειρόγραφα.
Το απίστευτο είναι το γεγονός ότι η δήλωση της γέννησής μου που θα έπρεπε να αναφέρεται με τα στοιχεία μου και κυρίως το όνομά μου, αναφέρει πολλά "ενδιαφέροντα" εκτός από αυτό! Αναφέρει το όνομα του πατέρα μου με τον αριθμό ταυτότητάς του και το θρήσκευμα του(ΧΟ), το επάγγελμά του και τη διεύθυνση κατοικίας, αναφέρει τη μαιευτική κλινική, αναφέρει σε 2η μοίρα το όνομα της μητέρας μου χωρίς τον αρ. ταυτότητάς της αλλά κοιτάει επιμελώς να αναγραφεί το θρήσκευμά της (ΧΟ) και τέλος αναφέρει τα στοιχεία αυτού που παρουσιάστηκε να κάνει τη δήλωση (ο πατέρας μου πάλι) και φυσικά το θρήσκευμά του μπας και ξεφύγει της αντίληψης της πολιτείας. Και το όνομά μου; Που βρίσκεται το όνομά μου στο έγγραφο της ληξιαρχικής πράξης γεννήσεώς μου;
Κοιτώντας αριστερά στο υπόλοιπο 1/3 της σελίδας το μυστήριο αναγραφής του ονόματος λύνεται αλλά το μυστήριο μπουρδουκλώματος της πολιτείας και Εκκλησίας περιπλέκεται. Στο υπόλοιπο 1/3 του εγγράφου λοιπόν αναγράφεται η βάπτισή μου 8 μήνες μετά όπου ο ανάδοχος μου (νονός κατά τα κοινά) με τις ευλογίες του παπά της ενορίας μου έδωσε επιτέλους ένα όνομα και έτσι μου έκανε την τιμή και η πολιτεία να με αναγνωρίσει. Για τους πρώτους 8 μήνες της ζωής μου στην ουσία για την πολιτεία ή οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία της ήμουν ανύπαρκτος ή ήμουν ανώνυμος ή απλά ο γιος του τάδε (και της τάδε αλλά αυτό φαίνεται να μην είναι τόσο σημαντικό όσο το του τάδε) - ίσως από κει να προέρχεται και η γνωστή ερώτηση που μας κάναν όταν ήμασταν παιδιά "τίνος είσαι 'συ".
Είναι ακατόρθωτο για το νου μου σήμερα, να συλλάβει πώς γίνεται η πολιτεία ενός μη θεοκρατικού δυτικού κράτους (για την Ελλάδα λέω) , οι υπηρεσίες της και οι σχέσεις τους με τους πολίτες, να έχουν την οποιαδήποτε σχέση με την Εκκλησία και τη θρησκεία. Είμαι περίεργος πώς θα ήταν το έγγραφο σε περίπτωση που οι γονείς μου αποφάσιζαν να μη με βαφτίσουν. Θα ήμουν ανώνυμος ως σήμερα; Στο σχολείο θα γραφόμουν ως "το τέκνο του τάδε" και θα ήμουν επώνυμος υπογράφοντας ανώνυμα σχόλια στα blogs.

Βέβαια ψάχνοντας λίγο την ιστορία του νέου Ελληνικού κράτους δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψει κανείς από που προέρχεται αυτό το σφιχταγκάλιασμα Εκκλησίας πολιτείας. Η ιστορία είναι τόσο παλιά όσο και τα χρόνια μετά τη σύσταση του νέου Ελληνικού κράτους (σχετικά στο άρθρο του doctor) και ο δεσμός ακόμα να λυθεί αφού ακόμα και σήμερα στο σύνταγμα του Ελληνικού κράτους υπάρχει ειδική μνεία για την θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται. Το σύνταγμα της χώρας επιμένει να θεωρεί σημαντικό και σχετικό με το σκοπό του την αναφορά της θρησκείας ως την επικρατούσα στη χώρα, υιοθετώντας έτσι άμεσα μια επίσημη θρησκεία για το κράτος. Και ενώ απ΄ όσο μαθαίνουμε από τους διαλόγους του Ελ. Βενιζέλου και των πληρεξούσιων (σχετικό λινκ αναφοράς το παραπάνω το οποίο αναφέρει ως πηγή το βιβλίο "Η μάστιγα του Θεού" του συγγραφέα Μανώλη Βασιλάκη) ο αρχικός λόγος αναφοράς επικρατούσας θρησκείας ήταν ..."στατιστικός" σήμερα βλέπουμε στο άρθρο 3 του συντάγματος της χώρας την 3η παράγραφο να επισημαίνει :" Tο κείμενο της Aγίας Γραφής τηρείται αναλλοίωτο. H επίσημη μετάφρασή του σε άλλο γλωσσικό τύπο απαγορεύεται χωρίς την έγκριση της Aυτοκέφαλης Eκκλησίας της Eλλάδας και της Mεγάλης του Xριστού Eκκλησίας στην Kωνσταντινούπολη." . Αυτό το τελευταίο μου είναι εντελώς ακατανόητο. Ποια είναι πραγματικά η ανάγκη ενός κράτους-του Ελληνικού για να μη μιλάμε αόριστα τελείως (... μη φονταμενταλιστικού;) να έχει τέτοιου είδους διατύπωση στο σύνταγμά του μου είναι ασύλληπτο.

Πάντως είμαι περίεργος να μάθω πώς καταχωρούνται οι γεννήσεις στα μητρώα του ληξιαρχείου σήμερα. Διότι αν η πολιτεία δεν καταγράφει το θρήσκευμα όπως έκανε τουλάχιστον μέχρι τη γενιά τη δική μου, και όπως σταμάτησε να κάνει και με τις ταυτότητες, δε θα έχει πλέον ούτε "στατιστικό" λόγο να αναφέρει την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ως την επικρατούσα του κράτους, εφόσον δε θα κρατάει επίσημα τουλάχιστον στατιστικά στοιχεία.

Η Γ-Ελλάς το 2007

• Υποθέτω πως μόνο στην Ελλάδα (του 2007) αυτο-χαρακτηριζόμενοι ως μπλόγκερς, που "γαλουχήθηκαν" και "μεγάλωσαν" στις σελίδες του Blogspot,Wordpress κλπ. "μαζεύονται" και εκδίδουν περιοδικό (με τίτλο "Γελλάς") μόνο σε έντυπη μορφή. Ίσως όταν ανακαλυφθεί το ίντερνετ στην χώρα που ο καθείς καλείται να ζήσει το μύθο του (βλ. παλιότερη εκστρατεία Υπ.Πολιτισμού), να τo δούμε και online.
• Το καλό με το θέμα είναι πάντως ότι δίνει τη δυνατότητα σε πολλά πραγματικά ταλέντα του γραπτού λόγου που ξετυλίγουν το ταλέντο τους στις σελίδες του Web, να βρουν απήχηση και στο μέσο κάτοικο αυτής της χώρας ο οποίος νομίζει ότι ο Η/Υ είναι μια γρήγορη; μορφή γραφομηχανής και το ίντερνετ (προφέρεται και ως ιντερνέτ) είναι εκεί που μαζεύονται οι παιδεραστές, οι απατεώνες και οι σπασίκλες.
• Εξάλλου για να έχεις μια κάποια απήχηση στη χώρα του Φραπέ, (με κεφαλαίο Φ), θα πρέπει να τυπωθείς αφού είναι σχεδόν βέβαιο ότι τουλάχιστον η κοινωνική ομάδα των ανθρώπων στους οποίους θα μπορούσε να απευθύνεται μια τέτοια έκδοση αναλώνουν τουλάχιστον 5 ώρες εβδομαδιαίως από το χρόνο τους, απολαμβάνοντας το εθνικό ρόφημα σε μια από τις χιλιάδες καρέκλες στημένες σε κάποια καφετέρια γι'αυτό το σκοπό. Συνεπώς εκτός και αν είσαι Τ.Β.Π ή "αμερικανάκι" και σπας την αγορά πηγαίνοντας στα Starbucks με το powerbook σου και το wi-fi, μάλλον με την(-ις) εφημερίδα(-ες) παραμάσχαλα θα είσαι και άρα βολεύει.
  
• Είναι και αυτό μια λύση πάντως. Σχεδόν σίγουρα θα μυήσει περισσότερο κόσμο στα παράξενα μυστικά του διαδικτύου και πιθανόν να ωθήσει περισσότερο κόσμο στην εικονική πραγματικότητα (γι'αυτούς πιθανόν) που ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος την έχει δεδομένη και είναι μέρος της mainstream καθημερινότητάς του και όχι η πίσω αυλή της νέας τάξης πραγμάτων.
  
• Αν δεν κάνω λάθος όμως και αν κατάλαβα καλά, είναι ίσως η πρώτη φορά που τα κείμενα στο εν λόγω έντυπο εμφανίζονται μόνο εκεί (ή πρώτα εκεί;) και όχι στα μπλογκς των συγγραφέων της. Σε όλες τις υπόλοιπες εκδόσεις οι "μπλόγκερς" (καλά ο όρος ακούγεται τόσο συντεχνιακός που δε θα μου έκανε έκπληξη αν κάποιοι ρίχναν την ιδέα για δημιουργία συλλόγου), κάναν βιβλία κείμενα από τα μπλογκ τους (πχ Πιτσιρίκος, Ψιλικατζού, Πάνος Βαράγκης κλπ) . - Αν δεν κάνω λάθος πάλι.
• Αν είναι όντως έτσι νομίζω τότε ότι είναι ένα βήμα πίσω. Διότι το ίντερνετ τρέχει σε υπερ-πολλαπλάσιες ταχύτητες από το οποιοδήποτε έντυπο μέσο. Αυτό αν ο στόχος σου είναι η απήχηση σε όσο πιο πολύ κόσμο γίνεται εντός και εκτός συνόρων με τον πιο πρακτικό, οικολογικό και φτηνό τρόπο.
  
• Από την άλλη προσωπικά αυτό που δε μου αρέσει εμένα σε όλα τα έντυπα είναι ότι αναγκάζεσαι να αγοράζεις όλο το πακέτο ακόμα και αν σου αρέσουν μόνο κομμάτια του. Όπως πχ η μουσική βιομηχανία πριν τον μάγο Steve Jobs και το θαύμα του iTunes όπου σου άρεσαν 1-2 τραγούδια από ένα άλμπουμ και αναγκαζόσουν να αγοράζεις όλο το άλμπουμ. Έτσι λοιπόν και στο Γελλάς. Αν σου αρέσει το χιούμορ και ο γραπτός λόγος κάποιων εκ των συντελεστών αλλά διαβάζοντας κείμενα άλλων π.χ. αρχίζεις να καταλαβαίνεις που πηγαίνουν τα ναρκωτικά στην Ελληνική αγορά, δεν έχεις δυστυχώς επιλογή.
  
• Συμπερασματικά εγώ θα έλεγα ότι είναι μια αξιόλογη προσπάθεια (το περιεχόμενο δεν το γνωρίζω οπότε δεν μπορώ να το κρίνω), διότι αν μη τι άλλο έχει τη δυναμική να προκαλέσει κόσμο περισσότερο στο ίντερνετ και να προσπαθήσει να ανακαλύψει τι εμπνέει τους συντελεστές του Γελλάς, αρκεί βέβαια να παροτρύνει τον αναγνώστη να το κάνει και να το διαφημίζει. Με αυτή την οπτική κάθε παρόμοια προσπάθεια αξίζει.
  

Η ζούγκλα της ά-νομης τάξης ...

...ή τα "ζώα" (της ίδιας ζούγκλας) αντεπιτίθενται θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος αυτού του ποστ. Ο λόγος για την είδηση που "παίζει" στα ΜΜΕ (Σκάι) για τους 2 αστυνομικούς που ξυλοκοπήθηκαν από ομάδα 30! "γενναίων επαναστατών" ,"αντι-εξουσιαστών" ..κοινών εγκληματιών . Ο ένας τη γλύτωσε "σχετικά" φτηνά αφού δεν απειλείται η ζωή του ο άλλος όμως απ'ότι φαίνεται ακόμα χαροπαλεύει.

Αν διαβάσει κανείς το ρεπορτάζ του ΣΚΑΙ και το πως φαίνεται να εξελίχθηκαν τα πράγματα πρόκειται για ακόμα μια περίπτωση ερασιτεχνισμού , απειρίας και κακής εκπαίδευσης της αστυνομίας που βέβαια σε κάθε περίπτωση στοιχίζει ακριβά, ήτοι ανθρώπινες ζωές. Διότι οι αστυνομικοί φέρονται να πήραν εντολή (από ποιόν ;) να ακολουθήσουν 30 άτομα διότι θεωρήθηκαν ύποπτα. Τώρα εκτός και αν είσαι οπλισμένος σαν αστακός, ξέρεις να χρησιμοποιείς τα όπλα σου, είσαι αποφασισμένος να τα χρησιμοποιήσεις αν χρειαστεί (και άρα να προκαλέσεις μακελειό) δεν μπορώ να καταλάβω πως 2 άτομα μπορούν να "ακολουθήσουν" 30 άτομα και τι ακριβώς είχαν στο νου τους να κάνουν.
Και η αχρηστία στην οποία έχει επέλθει η αστυνομία, (με εκούσια συν-εύθύνη της κοινωνίας και της πολιτικής ηγεσίας που έτσι τη θέλουν δεν μπορώ να το εξηγήσω πλέον διαφορετικά) συνιστά σίγουρη συνταγή αυτοκτονίας για όποιον αστυνομικό εμπνευστεί τέτοιου είδους αποστολές. Αποτέλεσμα ήταν ένας 24χρονος αστυνομικός να χαροπαλεύει και ο συνάδελφος του να τη γλυτώνει "φτηνά" με ένα σπασμένο χέρι.
Φυσικά το συγκεκριμένο συμβάν είναι απλά ένα νέο επεισόδιο στο σήριαλ του φαύλου κύκλου που παρακολουθώ να εκτυλίσσεται σε μια χώρα που τα λίγα που θέτει σα στόχους και μπορεί να ελπίζει να κατακτήσει είναι μια καλή θέση στη Γιουροβίζιον, καμιά πρωτιά στο ποδόσφαιρο και άντε και την ευχή η Ακρόπολη, που δημιούργησαν πριν από πάνω από 2000 χρόνια άτομα που έτυχε να ζήσουν στον ίδιο χώρο, να αναγνωριστεί σαν ένα από τα 7 σύγχρονα θαύματα του κόσμου σε μια αμφιβόλου εγκυρότητας μαρκετινίστικη προσπάθεια (παρόλο που είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θα θεωρήσουν την αποτυχία ως συνωμοσία των ξένων).
Είναι συνέχεια των επεισοδίων που προηγήθηκαν, όπως του "φοιτητή και της ζαρντινιέρας" , του "Αυτοχαστουκισμός εις διπλούν" , του "9 μιση βδομάδες σ'ενα τμήμα" , "Ιρακινός φλαμπέ" κλπ. ενός σήριαλ που έχει αρχίσει απ'όσο θυμάμαι τουλάχιστον μετά τη μεταπολίτευση και συνεχίζεται ως σήμερα και δε βλέπω για ποιο λόγο δε θα έχει αρκετό μέλλον ακόμα. Η "Τόλμη και γοητεία" της Ελληνικής κοινωνίας. Σε αυτό το σήριαλ οι πρωταγωνιστές εναλλάσσουν τους ρόλους τους με τους μεν να χτυπούν τους δε σε κάθε ευκαιρία αδυναμίας και οι μεν να προφασίζονται μια προ-αιώνια φασιστική δεξιά νοοτροπία έμφυτη στην αστυνομία προκειμένου να έχουν άλλοθι στις δικές τους παράνομες ενέργειες πάντα βαφτιζόμενες "επαναστατικές", ενώ οι δε εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους ξεσπούν σε ανυπεράσπιστα θύματα παρανοώντας εντελώς το ρόλο "υπαλλήλου έννομης τάξης" της δημοκρατίας και κοινωνίας ο οποίος τους ανατέθηκε.
Σ'αυτό το σήριαλ φυσικά δεν υπάρχουν νικητές παρά μόνο ηττημένοι. Δεν υπάρχουν ουσιαστικά ούτε μεν ούτε δε αφου πρόκειται για την ίδια ακριβώς νοοτροπία τυπωμένη σε 2 όψεις ενός νομίσματος. Και το χάος συνεχίζεται, κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής πουθενά, οι νόμοι εφαρμόζονται τυχαία και περιστασιακά και οι πολιτικοί από τη μία δηλώνουν θρασύτατα ότι κάνουν "αγγαρεία" (Βύρων Πολύδωρας) διορισμένοι στη θέση τους και παραμένουν σε αυτή (πρωθυπουργός υπάρχει;), και από την άλλη φωνάζουν μόνο στα κρούσματα βίας της μιας πλευράς δικαιολογώντας άμεσα ή έμμεσα την καταστρεπτική και δολοφονική μανία κοινών χουλιγκαν ως κοινωνική αγανάκτηση (αντιπολίτευση γενικά).

Είμαι περίεργος να δω αν θα υπάρξει καμία πολιτική ανακοίνωση από το χώρο της αντιπολίτευσης για το τελευταίο επεισόδιο αυτής της σαπουνόπερας.

Video aπό το Abu Ghraib της Ελλάδας

Θυμάστε βέβαια τα έκτροπα και προσβλητικά κατά της ανθρώπινης υπόσταστης που συνέβαιναν στο Abu Ghraib και που κάναν το γύρω του κόσμου μέσω των media. Φαίνεται μερικοί "υπεύθυνοι" του Α.Τ. Ομονοίας ζηλέψαν τη δόξα των υπευθύνων του Abu Ghraib, και στις 24-06-2006 αποφάσισαν να εφαρμόσουν ανάλογες πρακτικές "παραδειγματισμού και σωφρονισμού" συλληφθέντων όπως φαίνεται και από το παραπάνω video το οποίο ανέβηκε στο YouTube. Ο υπουργός δημόσιας τάξης κ. Βύρων Πολύδωρας δήλωσε ότι "...οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν παραδειγματικά."
Δεν ξέρω τι σημαίνει "παραδειγματικά" στο λεξιλόγιο του κ. Πολύδωρα. Στο δικό μου πάντως σε μία κοινωνία που θέλει να λέει ότι σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, παραδειγματικά θα σήμαινε αγωγή κατά των υπευθύνων του εξευτελισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας των συλληφθέντων,κατάχρηση εξουσίας και βασανισμού, μήνυση από τους συλληφθέντες κατά των αστυνομικών με αίτημα ανάλογη αποζημίωση και φυσικά απόλυσή τους από το σώμα της αστυνομίας από όποιον είναι υπεύθυνος γι' αυτούς. Για την ώρα απ' ο,τι φαίνεται έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα ένας και μετακινήθηκε κάποιος άλλος. Δεν ξέρω τι σημαίνει "μετακινήθηκε". Ίσως να άλλαξε καρέκλα , ίσως να άλλαξε αστυνομικό τμήμα αλλά αν δεν τεθεί σε διαθεσιμότητα όσο εκκρεμεί η έρευνα απλά του δίνεται χρόνος να εφαρμόσει αντίστοιχες τακτικές σωφρονισμού κρατουμένων και αλλού. Για την ώρα συμφωνώ με το σχόλιο του John Karakatsanis στο μπλογκ του ότι οι επιπτώσεις γι'αυτούς που φέρονται ως υπεύθυνοι για τα βασανιστήρια είναι επιεικείς.
Δεν ξέρω τι συμβαίνουν σε άλλα αστυνομικά τμήματα πέρα από αυτό της Ομονοίας. Θα ήμουν εντελώς αφελής να μην υποψιαστώ ότι αντίστοιχες τακτικές μεταβαλλόμενης σκληρότητας, εφαρμόζονται και αλλού. Είναι ένας (ίσως ο πιο σημαντικός) παράγοντας για τον οποίο ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα ο πολίτης διακατέχεται από μια ισοπεδωτική απαξίωση για την ικανότητα, τις προθέσεις και την αποτελεσματικότητα της Ελληνικής Αστυνομίας. Επιμένω ότι ο μόνος δρόμος για να αλλάξει κάτι είναι αυτός μέσω της εφαρμογής των νόμων μέσω της δικαιοσύνης σε όλα τα επίπεδα και χωρίς καμία διάκριση. Πιστεύω ότι το πρόστιμο και η αφαίρεση διπλώματος από τον νομάρχη Θεσσαλονίκης πχ κ. Ψωμιάδη επειδή οδηγούσε χωρίς κράνος είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. (Θυμάμαι και τον κ. Πολύδωρα να οδηγεί μηχανή έξω από τη βουλή χωρίς κράνος πριν από κάμποσο καιρό σε φώτο στα ΝΕΑ αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε αντίστοιχη προτοβουλία τότε).

Για την ώρα πάντως το Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας νομίζω "κερδίζει" επάξια τον τίτλο "Abu Ghraib της Ελλάδας" στη δική του κλίμακα.


Την είδηση τη συνάντησα στο μπλογκ JohnKarakatsanis.gr

Προσθήκη 17/6
Σύμφωνα με ρεπορτάζ που άκουσα στo MEGA ο κύριος δράστης του επίμαχου video δήλωσε ότι ο λόγος που προέβει στο σαδιστικό αυτό σώου ήταν "για χάρη αστεϊσμού". Φαίνεται ότι μερικοί έχουν χιούμορ εκεί στο ΑΤ Ομονοίας. Νομίζω το δικαστήριο (που ελπίζω να αναλάβει την υπόθεση) να το λάβει σοβαρά υπ'οψιν του και να προβλέψει σε μια πιθανή ποινή φυλάκισης ο συγκεκριμένος "χουμορίστας" να βρεθεί στον ίδιο χώρο φυλακών με τα θύματά του (βρίσκονται στον Κορυδαλλό σύμφωνα με άλλο ρεπορτάζ) για να μπορέσουν έτσι όλοι μαζί να συνεχίσουν τις πλακίτσες.

Είναι εύκολο πάντως να αρχίσουμε να συγχυζόμαστε και να μπερδεύουμε περιστατικά με περιστατικά και να γενικεύουμε τσουβαλιάζοντας άλλα περιστατικά για να υποστηρίξουμε γενική βία και αυθαιρεσία στις προθέσεις της αστυνομίας πράγμα άδικο και λάθος. Π.χ σε άλλο video που είδα να κυκλοφορεί (το πρωτοείδα εδώ) παρουσιάζεται άλλο περιστατικό αστυνομικής βίας. Συμφωνώ ότι πρόκειται για άσκηση βίας σε κάποιο βαθμό αλλά για μένα το συγκεκριμένο είναι δικαιολογημένο εκτός από το χαστούκι που έδωσε ο αστυνομικός στον πεσμένο στο έδαφος άντρα (το οποίο δείχνει ότι η Ελληνική Αστυνομία εκτός των άλλων πάσχει και από σωστή εκπαίδευση). Η αστυνομία είναι υποχρεωμένη να προβαίνει σε συλλήψεις ατόμων που πιστεύει ότι έχουν παρανομήσει. Αν τα άτομα αυτά αντιστέκονται τη σύλληψη (όπως φαίνεται με τη γυναίκα) τότε είναι λογικό η αστυνομία να αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει κάποια μορφή βίας για να επιτύχει τη σύλληψη. Το ποια μορφή βίας και πως είναι θέμα από τη μία εκπαίδευσης και από την άλλη κατάλληλου εξοπλισμού. Συνεπώς ναι μεν το περιστατικό δείχνει άσκηση βίας από την αστυνομία, αλλά πρόκειται για καθαρή άσκηση βίας κατά ατόμων που αντιστέκονται τη σύλληψη και δε δείχνει γενική κατάχρηση εξουσίας όπως το video από το Abu Ghraib-Α.Τ. Ομονοίας. Παραθέτω το video και εδώ.

Για την Αμαλία.... (και για όλους...)

Αυτό το ποστ είναι για την Αμαλία. Εάν τύχει και βρεθείτε σκόπιμα ή κατά λάθος σε αυτό το μπλογκ είναι σχεδόν σίγουρο ότι ήδη ξέρετε ποια είναι η Αμαλία Καλυβίνου. Είναι εκείνη η γενναία κοπέλα που έκανε την απελπισία δύναμη και "φώναξε" μέσα από τη δύναμη του ιστολογίου της σε όλους να το ακούσουν, τον παράλογο και απάνθρωπο Γολγοθά που βίωσε μέσα από το σύστημα υγείας της Ελλάδας, ιδιωτικό και κρατικό. Η Αμαλία δεν είναι πια μαζί μας...
Ίσως τα περισσότερα Eλληνόφωνα μπλογκ σήμερα αφιερώνουν την ημέρα σε ενέργειες που αποσκοπούν να "ταράξουν" τα νερά και να αλλάξουν κάτι. Και το κάνουν με τον τρόπο που "έχουμε" ως Έλληνες από τα γεννοφάσκια μας μάθει, όπως λειτουργούν τα πράγματα στην Ελλάδα, να το κάνουμε. Με φωνές δυνατές , με συνθήματα "πολιτικά", με ομαδικό τρόπο. Βασιζόμαστε στη "δύναμη" των αριθμών γνωρίζοντας ότι ίσως περισσότερες φωνές να πείσουν καλύτερα το σύστημα ότι υπάρχει κάποιο δίκαιο στο αυτονόητα δίκαιο αίτημα της Αμαλίας.

Mικρό μέρος του μεγάλου κοπαδιού και 'γω, θέλω να δώσω έμφαση παράλληλα σε κάτι άλλο. Σε αυτό που πραγματικά λείπει από την Ελληνική πραγματικότητα και είναι η αιτία που θυσιάζει ανθρώπους σαν την Αμαλία αδυνατώντας να αντιμετωπίσει με την στοιχειώδη αξιοπρέπεια, την οντότητα των πολιτών της. Είναι η λειτουργία της δικαιοσύνης. Είναι η αδυναμία , η μη θέληση του κράτους να λειτουργήσει σε ικανοποιητικό βαθμό ο βασικότερος θεσμός για τη συνοχή μιας κοινωνίας. Αυτός της δικαιοσύνης. Η αδυναμία πολιτών σαν την Αμαλία να καταφύγουν σε μία αρχή με μία καταγγελία, που θα τρέξει γι'αυτούς και θα φέρει όλους εκείνους τους ύποπτους υπεύθυνους στο εδώλιο και θα τους δικάσει ενώπιον των νόμων. Για παράβαση καθήκοντος , για δωροδοκία , για προσβολή προσωπικότητας ασθενούς, για παράβαση άδειας εξασκήσεως επαγγέλματος. Και αφού τους βρει ένοχους να τους τιμωρήσει όπως απαιτεί ο νόμος. Και να αναγκαστούν να πληρώσουν υπέρογκα ποσά στον ασθενή/θύμα, να χάσουν άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος να διαγραφούν από συλλόγους επαγγελματικούς. Και η διαδικασία να μην είναι χρονοβόρα αλλά σύντομη. Μόνο όταν το κράτος αποφασίσει ότι πρέπει να λειτουργεί με νόμους ίσως να αρχίσουν να πιστεύουν οι πολίτες ότι πρέπει να τους εφαρμόσουν. Τότε λιγότερες Αμαλίες να θυσιάζονται στο βωμό της ανομίας, της συγκάλυψης του ωχαδερφισμού και της αναξιοπιστίας.

Αυτό το ποστ είναι για την Αμαλία, τον Άλεξ και για όλους τους συνανθρώπους μας που χάνονται καθημερινά είτε αφήνοντας τον κόσμο μας είτε όχι, γιατί αρνούμαστε να εφαρμόζουμε τους νόμους που δημιουργούμε για την κοινωνία που λέμε ότι θέλουμε να έχουμε.

Η πηγή του banner, με μια προσωπική μετατροπή στον πηγαίο κώδικα, είναι του arkoudos.com

Απεριτίφ για νέους....μετανάστες.

Η επιλογή μας να εγκατασταθούμε Ζυρίχη, την πιο σπουδαία οικονομικά πόλη της Ελβετίας πάρθηκε μετά από σοβαρή σκέψη. Μετά από σχεδόν 11 χρόνια στο πιο σπουδαίο οικονομικά κέντρο της Αμερικής και του κόσμου, τη ΝΥ και με δεδομένη την επιθυμία να εξερευνήσουμε τις δυνατότητες εγκατάστασης σε μια λιγότερο κουραστική και πιο φιλική στην οικογένεια πόλη , αλλά και με προοπτική για ευρύτερη εμπειρία στον εργασιακό τομέα, στην Ευρώπη τουλάχιστον , στην κορυφή της λίστας μας βρέθηκε η Ζυρίχη η οποία τακτικά βρίσκεται και στην κορυφή της λίστας των πόλεων με την «καλύτερη ποιότητα ζωής» παγκοσμίως (σύμφωνα με αντίστοιχες εκθέσεις συνταγμένες από UBS και Mercer).

To «καλύτερη ποιότητα ζωής» το βάζω σε εισαγωγικά διότι από κάποια βασικά στοιχεία που μπορεί να θεωρεί κάποιος σημαντικά στη διαμόρφωση καλής ποιότητας ζωής από μία κοινωνία (πχ εγκληματικότητα, υπηρεσίες, γραφειοκρατεία, διαφθορά, συγκοινωνίες, ακρίβεια και πρόσβαση στις υπηρεσίες, περιβάλλον κ.α.) μετά είναι αρκετά σχετικό το τι είναι καλή ή καλύτερη ποιότητα ζωής για τον καθένα.

Αυτό που ήθελα να ασχοληθώ περισσότερο όμως από τη μέχρι τώρα εμπειρία στη Ζυρίχη, είναι το πως αισθάνεσαι σα «μετανάστης» σε αυτή την πόλη. Και θα απομονώσω τη Ζυρίχη και δε θα γενικεύσω στην Ελβετία γιατί είμαι ενήμερος ότι υπάρχουν διαφορές μεγάλες από τόπο σε τόπο και από καντόνι σε καντόνι , ακόμα και εδώ, σε μία χώρα μικρότερη κατά περισσότερο από 50% σε σχέση με την Ελλάδα.

Η Ζυρίχη, στην δική της κλίμακα (πάνω κάτω 350000 κάτοικοι), είναι μια πραγματικά διεθνής πόλη. Περίπου το 20% (ίσως το 25%) των κατοίκων της δεν είναι Ελβετοί αλλά «ξένοι». Η πρώτες δυσκολίες που μπορεί να συναντήσει κανείς ως μετανάστης είναι στη γλώσσα αν δεν μπορεί να μιλήσει/κατανοήσει Γερμανικά. Μία από τις επίσημες γλώσσες της Ελβετίας και η πιο διαδεδομένη είναι η Γερμανική. Όμως, οι κάτοικοι της χώρας δε μιλάνε την «υψηλή Γερμανική» (ή hoch Deutsch) αλλά, μιλάνε ένα σύνολο από γερμανικές διαλέκτους που στις περισσότερες περιπτώσεις απέχουν κατά πολύ από την Γερμανική. Αυτό για κάποιο λόγο δεν ισχύει τόσο στη Γαλλόφωνη Ελβετία. Εκεί τα Γαλλικά που μιλάνε είναι σχεδόν τα Γαλλικά που θα μιλούσε κάποιος στη Γαλλία. Έτσι λοιπόν ενώ η επίσημη γλώσσα στη Ζυρίχη είναι η Γερμανική, οι κάτοικοί της μιλούν μια γερμανική διάλεκτο που μετανάστες από τη Γερμανία δεν καταλαβαίνουν. Κάθε γερμανόφωνος Ελβετός όμως διδάσκεται τη σωστή Γερμανική στο σχολείο (οι διάλεκτοι είναι απλά διάλεκτοι και δε διδάσκονται πουθενά) και όλα τα έντυπα και επίσημα έγγραφα αλλά και η τηλεόραση είναι στα «σωστά» Γερμανικά. Ακόμα και αν δεν γνωρίζεις Γερμανικά ή αν οι απόπειρές σου να μιλήσεις έχουν σαν αποτέλεσμα θορύβους που περισσότερο ακούγονται σαν «ριχαειναιρεμπειτε» παρά σαν κάτι με νόημα, οι περισσότεροι είναι κάτι περισσότερο από πρόθυμοι να συνεννοηθούν στα Αγγλικά ακόμα και αν σου πουν στην αρχή πως δε μιλάνε ή μιλάνε πολύ λίγο.

Και το πιο σημαντικό είναι οι συνδιαλλαγές σου με τις αρχές. Στο αντίστοιχο «δημοτικό γραφείο» της περιοχής που μένουμε όπου πρέπει μέσα σε 8 μέρες από την άφιξή σου στην Ελβετία να πας να εγγραφείς υπάρχουν υπάλληλοι που μιλούν αγγλικά και σου εξηγούν με υπομονή τι χρειάζεται να κάνεις.

Το γεγονός ότι μετά την άφιξη στη χώρα πρέπει να δηλώσεις το παρόν στις αρχές και κάθε φορά που μετακομίζεις σε δικαιοδοσία διαφορετικού γραφείου επαναλαμβάνεις τη διαδικασία, είναι ενδεικτικό το πως ελέγχεται επίσημα η μετανάστευση ή και η μετακίνηση πληθυσμού (νομίζω η διαγραφή και η επανεγγραφή στον τοπικό σου δήμο ισχύει και για τους Ελβετούς). Γενικά μου έχει δώσει ξεκάθαρα την εντύπωση ότι είναι μια χώρα στην οποία οι πολίτες της είναι μόνιμοι στο μέρος που μένουν και δεν μετακομίζουν συχνά. (Παρόλο που ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού, ίσως κοντά στο 70% ζει με ενοίκιο, κάτι που ως παράδειγμα για μένα τουλάχιστον, δε θεωρείται ενδεικτικό μιας «καλής ποιότητας ζωής»).

Το πιο σημαντικό γεγονός πάντως στην όλη διαδικασία προσαρμογής στο νέο μέρος, ήταν η πρόσκληση που έφτασε στο σπίτι μετά από ενάμιση μήνα από την άφιξη, να παραβρεθούμε σε ένα καλωσόρισμα νέων κατοίκων στο κεντρικό «δημαρχείο» της Ζυρίχης. Πολύ ωραία αίσθηση και πολύ σημαντική ενέργεια για μένα. Δεν ξέρω αν άλλες πόλεις κάνουν κάτι αντίστοιχο εντός ή εκτός Ελβετίας αλλά κάτι αντίστοιχο στη ΝΥ αν ποτέ μπορούσε να οργανωθεί (και ποιους να πεις ότι θεωρείς «νέους κατοίκους» σε μια πόλη 8 εκατομμυρίων, όπου το 40% που κατοικούν σε αυτή έχει γεννηθεί εκτός Αμερικής) θα δημιουργούσε κυκλοφοριακή συμφόρηση και θα χρειαζόταν το Madison Square Garden. Πηγαίνοντας στο δημαρχείο (stadt haus), συναντήσαμε ένα χώρο οργανωμένο για περίπου 200 άτομα αφού τόσοι είχαν ανταποκριθεί θετικά στην αντίστοιχη πρόσκληση. Κοιτώντας δεξιά, αριστερά , μπρος και πίσω μπορούσα να διακρίνω στα πρόσωπα των παρευρισκομένων την ίδια αμηχανία αλλά παράλληλα ευχάριστη έκπληξη για το γεγονός. Ήταν κάτι ως η επιβεβαίωση ότι μαζί με μας το ίδιο βήμα είχαν κάνει πολλοί και οι προσδοκίες τους για την επιλογή τους, παίρναν μια ευχάριστη αφετηρία μέσα από αυτή την εκδήλωση.

Οι 4 κυρίες στο έδρανο κάθονταν σε 4 ψηλές καρέκλες και με ένα μικρόφωνο στο χέρι, μας ενημέρωσαν στα Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά και Ισπανικά (οι 4 περισσότερο δηλωμένες γλώσσες από όσους απάντησαν στην πρόσκληση) αφού μας παρέθεσαν κάποια στατιστικά για την Ελβετία αλλά κυρίως για την πόλη της Ζυρίχης, ότι θα ακολουθούσε περιήγηση στην πόλη με τουριστικό οδηγό για 1 ώρα και μετά από αυτό θα βρισκόμασταν πάλι πίσω στο δημαρχείο για απεριτίφ ! και να γνωριστούμε καλύτερα με τους νέους συμπολίτες μας.

Τα πράγματα συνέβησαν ακριβώς έτσι. Ήταν μια πολύ ευχάριστη βραδιά και το σημαντικότερο μια εμπειρία που σε κάνει να νιώθεις συντομότερα καλοδεχούμενο μέλος μιας κοινότητας. Δίνει μια διαφορετική ένοια στη στερεότυπη εικόνα του «μετανάστη». Αλλά από την άλλη μιλάμε για νόμιμους μετανάστες στην Ελβετία/Ζυρίχη το έτος 2007. Φαντάζομαι οι «λάθρο μετανάστες» , αν υπάρχουν, δε θα λαμβάνουν αντίστοιχη πρόσκληση...

Η παραίτησή μου βρίσκεται στη διάθεση του πρωθυπουργού

«Η παραίτησή μου είναι στη διάθεση του.... (βάζετε πολιτικό πρόσωπο προϊστάμενο).»

Την παραπάνω έκφραση τη διάβασα πρόσφατα στην εφημερίδα «Τα Νεα» όπου, κατά το δημοσίευμα, ειπώθηκε από τον κ. Β. Πολύδωρα. Ο κ. Πολύδωρας φέρεται να είπε ότι η παραίτησή του είναι στη διάθεση του πρωθυπουργού σε συνεδρίαση στη Βουλή. Είναι μία έκφραση που τη διαβάζω συχνά τελευταία. Νομίζω και ο υπουργός απασχόλησης κ. Τσιτουρίδης φαίρεται να το είχε πει πριν πραγματικά παραιτηθεί εν μέσω σκανδάλου με τα γνωστά ομόλογα πλέον.

Ακόμα όμως δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει ακριβώς αυτή η έκφραση. Θα μπορούσα να φανταστώ μερικές εκδοχές:

Το «υποκείμενο» αναγνωρίζει ότι υπάρχει περίπτωση να έχει «παραστρατήσει» στα όποια καθήκοντά του και ρόλο της θέσης του και αισθάνεται την ανάγκη να δηλώσει περίπου : «Κοιτάξτε, ίσως να μην τα πηγαίνω και τόσο καλά αλλά δε θα σταθώ στο ύψος των περιστάσεων και δε θα αναλάβω τις ευθύνες μου δηλώνοντας παραίτηση. Παρόλ’αυτά αν ο πρωθυπουργός (ή ο όποιος προϊστάμενός μου) έχει το απαραίτητο σθένος και αποφασίσει να μου πει παραιτήσου τότε θα το κάνω». Είναι κάτι σαν έμμεση παραδοχή των σφαλμάτων σου αλλά χωρίς το θάρρος να το παραδεχθείς ευθέως και νίπτοντας τας χείρας , απευθύνεσαι σε αυτόν που έχει την ευθύνη για σένα να κάνει την δύσκολη δουλειά. Όχι και τόσο κολακευτικό για το χαρακτήρα σου θα έλεγα..

Η άλλη εκδοχή είναι συνάρτηση της προηγούμενης. Δηλαδή ναι μεν ενημερώνεις τον προϊστάμενό σου ότι μπορεί να σου ζητήσει να παραιτηθείς (σουρεαλιστικό ακούγεται), αλλά το ότι χρειάζεται να το κάνεις ίσως να υπονοεί ότι του δίνεις και την άδεια. Δείχνει δηλαδή ότι το «αφεντικό» σου ακόμα και να θεωρεί ότι η απόδοσή σου είναι κάτω των περιστάσεων περιμένει από σένα να του πεις ότι αν θέλει μπορεί να σου ζητήσει να παραιτηθείς. Ενδιαφέρουσα ακούγεται η δουλειά αυτή πάντως. Ο υφιστάμενος να ενημερώνει τον προϊστάμενο ότι μπορεί να τον παραιτήσει αν θέλει. Αν μη τι άλλο οι εργασιακές σχέσεις στο Ελληνικό δημόσιο (στα κυβερνητικά στελέχη τουλάχιστον) δείχνουν να είναι είναι αρκετά προοδευτικές.

Τι να είναι αυτό που σε ωθεί να λες δημόσια ότι είσαι διατεθειμένος να παραιτηθείς αν σου το ζητήσουν; Στην ουσία συμφωνείς ότι αξίζει να παραιτηθείς και άρα το ότι περιμένεις να στο ζητήσει κάποιος άλλος να το κάνεις δείχνει ατολμία. Ακόμα ένας λόγος να παραιτηθείς. Και τι μήνυμα δίνεις στους δικούς σου υφισταμένους όταν κάνεις τέτοια δήλωση δημόσια;

- «Χμμ, το αφεντικό μου δηλώνει δημόσια ότι είναι έτοιμος να παραιτηθεί , την επόμενη φορά που κάνουμε σύσκεψη για σχεδιασμό και δράση ας έχω στο νου μου ότι είναι με το ένα πόδι έξω και για την ώρα ζωγραφίζει με τους μαρκαδόρους που του έδωσε ο γονιός του να παίζει στο γραφείο. Και προπαντός .. σε καμία περίπτωση δεν τον παίρνουμε στα σοβαρά.»

Τέλος, τι μήνυμα δίνεις στο αφεντικό σου το ίδιο όταν του λες δημόσια «αν θες να μου πεις να παραιτηθώ θα το κάνω». Εγώ προσωπικά δεν βλέπω άλλη επιλογή από το να σε απολύσω. Διότι ακόμα και καλή δουλειά να θεωρώ ότι κάνεις , το γεγονός ότι διαλαλείς τέτοια επιθυμία, δηλώνει χαμηλή αυτο-εκτίμηση. Μας εκθέτεις όλους και πρέπει να κάτσεις πάγκο. Σύντομα με τέτοια ομάδα που έχουμε, θα έρθουμε να σου κάνουμε παρέα βέβαια αλλά τουλάχιστον θα έχουμε κάποιους τον κρατάν ζεστό...

Νοοτροπία προτεραιοτήτων ή .. «400 χρόνια σκλαβιάς είναι αυτά!»

Ένα θέμα που πάντα θεωρούσα δύσκολο να εξηγήσω στις συζητήσεις, άρθρα, αναλύσεις, tv και γενικά σε όλο το κοινωνικό φάσμα που «εφαπτόμουν» κατά καιρούς είναι όταν η συζήτηση έπερνε την τροπή : «....ναι αλλά εδώ δεν κοιτάμε να φτιάξουμε το α΄ τι να μιλάμε για το β΄». Ή η απαξίωση της βελτίωσης μιας υπηρεσίας, συνθηκών διαβίωσης ή κατασκευής ενός έργου επειδή ακόμα το α’ που για κάποιο λόγο είναι πιο σημαντικό, αλλά όχι απαραίτητα σχετικό, είναι ακόμα εκκρεμές. Αποτέλεσμα είναι να μη στέκεται κανείς σε κάτι που λειτουργεί σωστά , ή που βελτιώθηκε γιατί υπάρχει πάντα κάποιος λόγος α΄ πιο σημαντικός με αποτέλεσμα η βελτίωση του β’ να μην έχει καμία αξία και πολλές φορές να είναι κατευθυνόμενη γιατί πάντα υπάρχει αυτό το ρημάδι το α’ που πάντα προηγείται του β’ και που πρέπει να σκεφτούμε και να βελτιώσουμε πριν καν ασχοληθούμε με το έρμο το β’.

Και αυτή η νοοτροπία είναι χαρακτηριστική σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και εκφάνσεις της σύγχρονης ζωής.

Ακολουθούν χαρακτηριστικά παραδείγματα με αντίστοιχους διαλόγους:

1.

Μέτρα για την απαγόρευση και περιορισμό του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους και χώρους εργασίας:

- Δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα, μάλλον ύποπτη φαίνεται. Γιατί μας πασάρουν λόγους υγείας αλλά εδώ δεν κοιτάνε να λύσουν το κυκλοφοριακό πρόβλημα με όλα τα αυτοκίνητα, ή και τις βιομηχανίες που μολύνουν ασύστολα, το τσιγάρο στον κλειστό χώρο τους μάρανε.

- Μα το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους μπορεί να εφαρμοστεί αύριο με εναλλακτικές επιλογές για όσους έχουν ανάγκη να καπνίζουν και να βελτιώσει την ατμόσφαιρα για όλους σε ένα χώρο που έχουμε απόλυτο έλεγχο. Η ποιότητα της ατμόσφαιρας να βελτιωθεί, αλλά θέλει περισσότερο χρόνο και σχεδιασμό, και δεν είναι το ίδιο στο τέλος τέλος να ρουφάς όλο τον καπνό στα μούτρα σου και να πηγαίνεις σπίτι μυρίζοντας sante άφιλτρο με το να κυκλοφορείς στο δρόμο μιας μεγαλούπολης.

- Μα θέλουν να στερήσουν μια ευχαρίστηση από κάποιους και να τους περιορίσουν φασιστικά την ελευθερία του κάθε απλού πολίτη από το να κυνηγήσουν τους μεγαλο-βιομηχάνους που έχουν πνίξει τα Μέγαρα, τον Ασπρόπυργο, την Πτολεμαΐδα...

- Εδώ η κουβέντα σταματάει ή καταλήγει σε ένα από τα γνωστά ατέρμονα μονοπάτια: Ολοκαύτωμα, 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Τούρκους, συνωμοσίες με τους Αμερικάνους ή στο πιο extreme Μασόνους

2.

Υποχρεωτική ζώνη ασφαλείας, κράνος στις μηχανές, αλκοτέστ κλπ. με μεγάλα πρόστιμα:


- Καλά μας δουλεύουν; Κυνηγάνε τον κοσμάκη που δε φοράει ζώνη ή κράνος και αφήνουν τους εμπόρους ναρκωτικών ελεύθερους να πουλάνε ηρωίνη στα παιδιά μας.

- .....Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Δε νομίζεις ότι είναι σωστό να φοράς ζώνη εσύ και οι συνεπιβάτες σου όταν οδηγείς;

- Καλά πλάκα μας κάνεις; Τι πρόβλημα έχουν αν εγώ γουστάρω να σκοτωθώ από μόνος μου; Για να εισπράξουν το κάνουν και δεν τους ενδιαφέρει η υγεία η δική μου. Και από την άλλη αφήνουν τους ναρκέμπορους να αλωνίζουν. Αν τους ενδιέφερε η υγεία μου θα έπιαναν τους εμπόρους ναρκωτικών πρώτα.

- (Βλέπε κατάληξη κουβέντας Νο.1)

3.

Κάμερες “χαφιέδες” στα γήπεδα (βλέπε και προηγούμενο post) :


- Βάζουν ηλεκτρονικούς χαφιέδες στη ζωή μας για δήθεν πρόληψη επεισοδίων στα γήπεδα. Ο μεγάλος αδελφός είναι εδώ.

- Δε νομίζεις ότι είναι ένας τρόπος να περιοριστούν τα επεισόδια και να βελτιωθεί η σημερινή κατάντια στα γήπεδα που έχουν γίνει αρένες; Αν ο άλλος ξέρει ότι μπορεί να αναγνωριστεί και να συλληφθεί ίσως να το σκεφτεί πριν αποφασίσει να σπάσει το κάθισμα και να το πετάξει στο γήπεδο όταν τον «πνίγει το δίκιο» με τα σφυρίγματα του «πουλημένου» διαιτητή.

- Είσαι χαφιές! Το πρόβλημα δεν είναι αυτός που σπάει το κάθισμα. Το πρόβλημα είναι οι παράγοντες που τον βάζουν να το σπάει, οι εφημερίδες που τον φανατίζουν πριν το ματς και εν τέλει είναι κοινωνικό! Δε θέλουν να πατάξουν τη βία. Θέλουν να μας παρακολουθούν! Αντί να κλείσουν τους παράγοντες φυλακή τα βάζουν με τον πιτσιρικά που πάει να «ξεδώσει» ...

- ....εεεε, χμμμ...Φονιάδες των λαών Α-Μ-Ε-Ρ-Ι-Κ-Α-Ν-Ο-Ι !!! (εδώ πρέπει να συμπαρασταθείς...)

Δε συνεχίζω με άλλα παραδείγματα αν και υπάρχουν άπειρα. Με αυτή τη νοοτροπία τίποτα ποτέ δεν βελτιώνεται και ελάχιστα αλλάζουν διότι για πολλούς δεν μπορείς να αλλάξεις το β’ αν πριν δεν ξανασκεφτείς το α’ που είναι η πηγή του κακού. Συνεχίζεις έτσι σε ένα ατέρμονο παιχνίδι θεωρητικού προβληματισμού και παρα-φιλοσοφικής αντισφαίρισης και μένεις απογοητευμένος στο τέλος με το γνωστό συμπέρασμα... «400 χρόνια σκλαβιάς ήταν αυτά ... εύκολα ξεπερνιούνται;»....

Περί ερμηνείας μερικών νεο-ελληνικών όρων

Χαφιές:

Όρος που έχει αλλάξει νόημα ακολουθώντας την πρόσφατη «ιστορική συνέχεια» των Ελλήνων. Στα χρόνια της κατοχής αναφερόταν στον προδότη. Αυτόν που κατέδιδε στον κατακτητή τους αντάρτες και τους συνεργούς αυτών. Στα χρόνια του εμφυλίου χρησιμοποιόταν χαρακτηρίζοντας τον καταδότη των κομμουνιστών στις αρχές. Στα χρόνια της δικτατορίας γι’αυτόν που συνεργαζόταν με το καθεστώς και έδινε πληροφορίες στις αρχές για την αντι-εξουσιαστική/επαναστατική δράση των συμπολιτών του.

Στη σύγχρονη, ελεύθερη, δημοκρατικού πολιτεύματος Ελλάδα, χρησιμοποιείται σε διάφορες καταστάσεις:

Ο γείτονας βαφτίζει χαφιέ το γείτονα επειδή τον κατήγγειλε στην πολεοδομία που έχτισε την παράνομη μεν προέκταση στο ήδη αυθαίρετο οίκημα του και παίρνει λίγο από το μελλοντικό πεζοδρόμιο, αλλά, εντάξει, ποιος είναι αυτός που θα του πει ποιο είναι το σωστό και ποιο όχι; Ίσως πάλι επειδή τον κατήγγειλε για επανειλημμένη ρίψη σακούλας σκουπιδιών ως μεταμοντέρνος Γκάλης με αποδέκτη 100 τετραγωνικά μπασκέτα , προσπαθώντας να πετύχει τον κάδο στο πεζοδρόμιο από το μπαλκόνι του. Ε και; Πρόβλημά του και μαγκιά του!

Ή όταν η τοπική κοινωνία σιγοψιθυρίζει το «εγώ δε θα γίνω χαφιές» απρόθυμη να βοηθήσει στις έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών που αφαίρεσαν τη ζωή ενός μικρού μαθητή με το όνομα Άλεξ σε κάποια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας.

Αλλά και σε πιο μοντέρνες εκφράσεις για τις κάμερες «ηλεκτρονικούς χαφιέδες» που θα μπορούσαν να καταγράφουν επεισόδια στα γήπεδα και ίσως και να έσωζαν ζωές. Αλλά πάλι χαφιέδες στη ζωή μας δε θέλουμε τι κι’αν χάνουμε μερικούς από μαχαιρώματα ή φωτοβολίδες σπόντας. Κανείς δε θα μας πει εμάς ότι μπορεί και να κάνουμε λάθος και στο κάτω κάτω αυτά πάντα υποκινούμενα είναι και στο τέλος τέλος ξέρουμε ότι για όλα φταίει η παιδεία μας γενικότερα . Αυτά είναι μέτρα καταστολής και όχι πρόληψης και ‘δω δε χωράνε.

Είναι μία έννοια που έχει ελαστικοποιηθεί (ή πλαστικοποιηθεί;) και έχει προσαρμοστεί στις σημερινές ανάγκες συγκάλυψης της ανομίας. Ο σύγχρονος τύραννος και κατακτητής στα μάτια του νεοέλληνα είναι το κράτος, οι νόμοι που ο ίδιος ψηφίζει , πολλές φορές και η ίδια η κοινή λογική. Λογικό δεν είναι;

Politically correct:

Χρησιμοποιείται αφειδώς από πιο «σοφιστικέ» άτομα, κυρίως αυτούς που άρχισαν να σερφάρουν στο ίντερνετ αλλά και δημοσιογράφους.Είναι αμερικάνικος όρος (όπως και οι περισσότεροι που χρησιμοποιούμε στο καθημερινό νεοταξ λεξιλόγιό μας). Καμιά φορά και από προχωρημένους πολιτικούς. Κάπου το διάβασαν online, κάποιος ξάδερφος από Αμερική τους το ανέφερε ή κάτι τέτοιο. Το καλό είναι ότι επειδή είναι αμερικάνικης προέλευσης όρος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αρνητική έννοια κατά κόρον. Ενδείκνυται η χρήση του για την απαξίωση ενεργειών που έχουν ως στόχο την προστασία ατόμων από ρατσιστικές επιθέσεις ή άλλες διακρίσεις, διακρίσεις στον εργασιακό χώρο λόγω καταγωγής/φύλου/σεξουαλικής προτίμησης/αναπηρίας κ.α. Είναι αμερικάνικη πατέντα άρα έχει μόνο αρνητική έννοια και μπορούμε να το χρησιμοποιούμε όταν οι παραπάνω ενέργειες δε μας αρέσουν. Είναι παγκοσμίως γνωστό εξάλλου ότι εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε ρατσιστές, ούτε διακρίσεις σε κανέναν κάνουμε. Το έχουμε στα γονίδιά μας ( τα οποία μας βοηθάνε να νικάμε και σε αγώνες sprint στους Ολυμπιακούς)

Politically correct χαφιές (ή Αγιατολάχ):

Η επιτομή των παραπάνω. Άνθρωπος βαλτός, (σίγουρα από τους Αμερικάνους), ικανός να προκαλέσει μεγάλη καταστροφή στο status quo της εικονικής μας λογικής και φιλοσοφικού μας θεωρητικού υπόβαθρου. Άνθρωπος φασίστας, κατά της ελευθερίας του λόγου που με θρασύ τρόπο διαμαρτύρεται και φωνάζει τους μπάτσους, κατά της θεμελιώδους ελευθερίας του καθένα να βρίζει, να μειώνει, να λοιδορεί, να συκοφαντεί, να δέρνει και στην τραβηγμένη σουρεαλιστική εκδοχή των όλων , να σκοτώνει (πάντα εν βρασμώ ή όταν τον «πνίγει το δίκιο» -εγκλήματα τιμής). Εξάλλου όποιος κάνει τα παραπάνω, σύμφωνα με την επικρατούσα λογική, είναι σίγουρο ότι έχει κάποιο βαθύτερο κοινωνικό λόγο ή το «θύμα» τον προκάλεσε, εκδοχή που «φοριέται» πολύ σε βιασμούς. Αυτό, αυτομάτως του δίνει το δικαίωμα να το κάνει και είτε τον απαλλάσσει τελείως ή μερικώς από κάθε ευθύνη των ενεργειών του. Ο ίδιος είναι θύμα ενός γενικότερου σαθρού συστήματος και συνήθως όταν η προσοχή πέφτει πάνω του λόγω των ενεργειών του, πρόκειται για στημένη κατάσταση που σκοπό έχει να παραπλανήσει τον υποψιασμένο πολίτη από τα «πραγματικά του προβλήματα». Τα άλλα.

Ο politically correct χαφιές δεν έχει humor και συνήθως σκοπεύει στην διατάραξη της αρμονικής λειτουργίας της φυσικής επιλογής σε ένα δαρβινικό κοινωνικό σύστημα με εφαρμογή της έννοιας της ελευθερίας όπου ο καθένας βρίσκει τη θέση που του αρμόζει με γνώμονα το πόσο δυνατά βρίζει, φωνάζει, δέρνει, λοιδορεί και συκοφαντεί. Η καθημερινότητά μας εξάλλου σε όλα τα επίπεδα (πολιτική ζωή, τηλεόραση, τύπος, επιχειρηματικότητα, δημόσιος τομέας) προδίδει την επιτυχία του παραπάνω συστήματος και τέτοιους βαλτούς ανθρώπους (συνήθως β’ κατηγορίας ή χαμηλότερα ανάλογα πόσο βαθύ κοινωνικό ασανσέρ διαθέτεις και πόσα κυβικά ελευθερίας επεξεργάζεσαι στο δικό σου βαρόμετρο διακρίσεων) δεν τους γουστάρουμε.

Η "σύγχρονη" αντίληψη ταχύτητας εξέλιξης από τον κ. Καραμανλή

Διαβάζω στο άρθρο του Σκαι τη δήλωση του πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung σχετικά με τα 50 χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης και την αρχή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Ο κ. Καραμανλής φέρεται να δήλωσε ότι "... πρέπει να διαμορφωθεί μια πρωτοπορία μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε ρόλο "ατμομηχανής", προκειμένου να προχωρήσει η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση". Και αναρωτιέμαι..Αν ο κ. Καραμανλής εννοεί τη σημερινή ταχύτητα εξέλιξης των πραγμάτων ικανή να καλυφθεί από την ταχύτητα μιας "ατμομηχανής" αυτό δείχνει την αντίληψη του Έλληνα πρωθυπουργού για το ποια εποχή και αιώνα ζούμε. Εμ τόσες και τόσες φορές αναφέρουμε στην Ελλάδα το περίφημο τρένο που χάσαμε, που θα έρθει, που φεύγει, που πρέπει να το προλάβουμε, δύσκολο είναι ο άνθρωπος να νομίζει ότι η σημερινή ταχύτητα εξέλιξης των πραγμάτων εξισώνεται με αυτή μιας ατμομηχανής;
Ίσως καιρός θα ήταν να εξηγήσει κάποιος στον κ. Έλληνα πρωθυπουργό ότι κάποιοι πήγαν και στη σελήνη πριν από 40 χρόνια σχεδόν και ότι ακόμα και το Orient Express ίσως να έτρεχε με ατμομηχανή κάποτε αλλά αυτό ήταν το 1883 ..

Φτάνει πια

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

• Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.


• Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.


• Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.


Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

ΝΥ/Ζυρίχη .. 2 διαφορετικοί κόσμοι. ΗΠΑ/Ευρώπη 2 διαφορετικές νοοτροπίες.

Η εμφανέστερη διαφορά των 2 πόλεων είναι η διαφορά των μεγεθών. Από το μέγεθος της πόλης , των κτιρίων και των αποστάσεων. Η Ζυρίχη είναι η μεγαλύτερη πόλη της Ελβετίας με περίπου κάτι παραπάνω από 1 εκατομμύρια πληθυσμό η ευρύτερη περιοχή. Η ΝΥ είναι ένα σύνολο περιοχών που ανάλογα τι θες να συμπεριλάβεις, πρόκειται για μια πόλη από περίπου 8 εκατομμύρια κόσμο ως κάτι παραπάνω από 17 εκατομμύρια. Οι αποστάσεις πάλι είναι διαφορετικής κλίμακας. Η Ζυρίχη εκτείνεται σε μια περιφέρεια περίπου 90 τετ. χλμ. και η η μητροπολιτική περιοχή της ΝΥ σε μια περιφέρεια 17,000 τετ.χλμ.
Έτσι τα έβαλα αυτά στο χαρτί (ή στο Google για να είμαι ειλικρινής) για να τα χωνέψω καλύτερα . Άν κάνει κανείς κλικ η ΝΥ πάνω κάτω περιλαμβάνεται στον κόκκινο κύκλο και η Ζυρίχη στον κίτρινο. Η κλίμακα είναι η ίδια και η ακρίβεια είναι ευθύνη του Google φυσικά. (Πρέπει να κάνετε click στην εικόνα για να δείτε τις λεπτομέρειες)


Για έναν Νεοϋορκέζο (και Seinfeld-όπληκτο), η Ζυρίχη μοιάζει να είναι το nexus of the universe..

Αυτό κάνει την περιήγηση , τη ζωή και την ευκολία μετακίνησης στη Ζυρίχη ασύγκριτα πιο σύντομη αντίστοιχα. Βοηθάνε βέβαια και οι επιλογές που έχεις για μετακίνηση με τα ΜΜΜ στην Ζυρίχη που είναι τόσες πολλές και σε τόσους συνδυασμούς που για κάποιον που έρχεται 1η φορά μοιάζει σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Η πόλη και οι γύρω περιοχές είναι χωρισμένες σε ζώνες και το εισιτήριο που εκδίδεις κοστίζει ανάλογα με το πόσες ζώνες θα διασχίσεις. Με το ίδιο εισιτήριο μπορείς να χρησιμοποιήσεις τρένο, τραμ, τρόλεϊ, λεωφορείο ακόμα και φέρυ αν διασχίζεις τη λίμνη. Το θέμα είναι ότι πράγματι θες να μελετήσεις καλά το τι επιλογές έχεις (αφού τις βρεις μέσα σε ένα σύνολο από έντυπα) και αφού τα συγκρίνεις να αποφασίσεις τι σε βολεύει. Εντύπωσή μου είναι πως δεν είναι το πιο φιλικό προς τον ξένο επισκέπτη σύστημα. (Μια γεύση από τις επιλογές εδώ) . Αντανακλαστικά μου φέρνει πίσω στο νου μια από τις πολύ σημαντικές διαφορές στον τρόπο σχεδιασμού, σκέψης και νοοτροπίας μεταξύ των Αμερικανών και Ευρωπαίων (τέτοιες συγκρίσεις θα έχω πολλές). Από τη μία νοοτροπία η Αμερικάνικη που βασίζεται στο σκεπτικό "ο πελάτης είναι βασιλιάς και θα πρέπει να είναι σε θέση να επιλέξει ξεκάθαρα το προϊόν/υπηρεσία που του προσφέρουμε χωρίς πολύ σκέψη, πολυπλοκότητες και συγχύσεις". Αυτή η νοοτροπία συναντάται φυσικά από τη συντριπτική πλειοψηφία των ιδιωτικών εταιρειών που ανταγωνίζονται για πελάτες και υπηρεσίες, αλλά ακόμα και από καθαρά κρατικές ή τοπικά ελεγχόμενες υπηρεσίες που συνήθως αργοπορημένα αλλά συστηματικά ακολουθούν. Όπου δεν ισχύει αυτή η νοοτροπία , είτε μιλάμε για υπηρεσία κάποιου μονοπωλιακού λόμπι είτε για εταιρεία στα πρόθυρα χρεωκοπίας.

Από την άλλη η Ευρωπαϊκή που είναι γενικά του στυλ "Προσφέρουμε ένα σύνολο από υπηρεσίες που ίσως να μην είναι υπόδειγμα απλότητας και εύκολης χρήσης στον καταναλωτή αλλά είναι καθαρά ευθύνη του καταναλωτή να βγάλει άκρη". Θα είμαι ειλικρινής. Προτιμώ και καταλαβαίνω τον Αμερικάνικο τρόπο σκέψης. Ίσως κάποιος (όπως και 'γω παλιότερα) να υποστηρίζει ότι το 2ο σύστημα ανατρέφει πιο συνειδητοποιημένους πολίτες και καταναλωτές αφού καλούνται να είναι ενημερωμένοι για ένα σύνολο από κανόνες, εξαιρέσεις στον κανόνα και να βγάλουν από μόνοι τους το καλύτερο συμπέρασμα ακόμα και αν για κάποιο καιρό αισθάνονται ότι πληρώνουν αδρά (γιατί το σύστημα στη Ζυρίχη δεν είναι φτηνό τουλάχιστον) για τις υπηρεσίες που τους παρέχονται. Αυτό όμως θεωρώ ότι καλλιεργεί μια αίσθηση αδικίας στην αρχή και μια αίσθηση στον πολίτη ότι έχει απέναντί του (είτε κράτος είτε ιδιωτική υπηρεσία) έναν ανταγωνιστή ο οποίος προσπαθεί να τον ξεγελάσει και να τον εκμεταλλευτεί. Ειδικά εφόσον γνωρίζω πολύ καλά ότι πολύ σπάνια ο πάροχος μιας υπηρεσίας, στην Ελλάδα τουλάχιστον (ίσως όχι αντιπροσωπευτικό Ευρωπαϊκό παράδειγμα), παραδέχεται τα λάθη του και νοιάζεται για το αν έχει ζημιωθεί από τον τρόπο λειτουργίας της υπηρεσίας κάποιος πελάτης του και εν συνεχεία για την αποζημίωσή του, πράγμα πολύ συνηθισμένο στις ΗΠΑ (σε βαθμό μάλιστα που οι πελάτες εκμεταλλεύονται τον πάροχο σε μερικές περιπτώσεις). Σε ένα πολύπλοκο σύστημα είναι πολύ εύκολο κάποιος να "κρεμαστεί" από ένα όχι και τόσο προφανή κανόνα για να ξεγλιστρήσει των ευθυνών του. Στο τέλος πάντως, σίγουρα δεν πιστεύω ότι με το 2ο τρόπο δημιουργούνται πιο συνειδητοποιημένοι πολίτες. Συνήθως δημιουργούνται πολίτες που αναρωτιούνται πως γίνεται τα πράγματα να είναι πιο φτηνά στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού (ή για να γίνω κακός όσον αφορά την Ελληνική πραγματικότητα που θυμάμαι, πολίτες που αρέσκονται στο να λένε "ναι αλλά εμείς έχουμε ωραίες παραλίες και ήλιο")

Από την άλλη η ΝΥ είναι, δυστυχώς, από τις πολύ λίγες αμερικάνικες πόλεις που έχουν όντως αξιόλογο δίκτυο ΜΜM. Με το ίδιο εισιτήριο μιας διαδρομής ($2) μπορείς να χρησιμοποιήσεις για όση ώρα θες και με όσες αλλαγές θες εντός του δικτύου (δηλ. αν βγεις έξω από κάποιο σταθμό θα πρέπει να ξαναπληρώσεις για να ξαναμπείς) το δίκτυο subway και αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μπορείς να πας παντού σχεδόν. Και όπως και ο χάρτης που παρέθεσα που δίνει κάποια αίσθηση της διαφοράς των μεγεθών, το λήμμα της wikipedia δίνει μια αίσθηση του μεγέθους του δικτύου του υπόγειου της ΝΥ. (ενδεικτικά πρόκειται για ένα δίκτυο 1355 χλμ που εξυπηρετεί καθημερινά περίπου 5 εκατομμύρια κόσμο). Οι επιλογές σου στα εισιτήρια είναι μια κάρτα βασικά που έχει συγκεκριμένο αριθμό διαδρομών από 2 ως 40 δίνοντάς σου έκπτωση με τη μορφή έξτρα διαδρομών ανάλογα ποια κάρτα επιλέξεις.

Νομίζω θα σταματήσω εδώ για την ώρα. Θα ακολουθήσει συνέχεια άρθρων που τις περισσότερες φορές θα καταλήγουν μάλλον σε συγκρίσεις των 2 κόσμων και της νοοτροπίας τους, επαναλαμβάνω έτσι όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ.

Blogoreality (ή 5 πράγματα για μένα)

Ανταποκρίνομαι λοιπόν στην πρόσκληση του Γιάννη (ioannisk) (Γιάννη μου πήρε λίγο χρόνο αλλά τα κατάφερα) και μαζί με πολύ άλλο κόσμο γράφω 5 πράγματα που σκιαγραφούν εμένα για όποιον πιθανόν να ενδιαφερόταν είτε για καθαρή τέρψη της reality όρεξης που χαρακτηρίζει την εποχή μας (και ακόμα περισσότερο την Ελληνική διαχρονικότητα) , είτε για οποιοδήποτε άλλο ανεξήγητο λόγο.

1. Για κάποιο λόγο όταν ήμουν μικρός μου άρεσε να απαντάω όταν με ρωτούσαν τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις , ότι θα γινόμουν παιδίατρος και οι γονείς μου ήταν πολύ περήφανοι. Μετά από μια παράξενη πορεία, το θέμα είναι ότι όχι μόνο δεν έγινα ποτέ παιδίατρος αλλά ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να απαντήσω ευθέως όταν με ρωτάνε "τι δουλειά κάνεις;".

2. Ως συνέπεια των παραπάνω ίσως, μου αρέσει πολύ να αλλάζω δραστικά τα πράγματα γύρω μου και να μπλέκω με εντελώς νέα μετά από δεδομένο καιρό. Αποτέλεσμα αυτών είναι ότι πολλές φορές μου είναι δύσκολο να συγκεντρωθώ όταν η ζωή μου είναι μία ρουτίνα απλά. Για κάποιο λόγο νομίζω ότι πάσχω από ADD.

3. Από την παιδική μου ηλικία δεν ξέρω σε ποιο βαθμό και με τι τρόπο με έχει επηρεάσει το εξής γεγονός : Παίζοντας στο προαύλιο του νηπιαγωγείου πετώντας πέτρες (αγαπημένο μου σπορ μικρός) άνοιξα το κεφάλι (κατά λάθος ειλικρινά) μιας συμμαθήτριας μου (ακόμα θυμάμαι το όνομά της και θα απολογηθώ δημόσια "Ευγενία συγνώμη κατά λάθος το έκανα!") . Ως αποτέλεσμα και δεδομένου του τότε συστήματος ορθής διαπαιδαγώγησης , η νηπιαγωγός με έκλεισε στην τουαλέτα για το υπόλοιπο της ημέρας. Το πρόβλημα όμως είναι ότι με ξέχασε και κλείδωσε το νηπιαγωγείο και εγώ παρόλο που το συνειδητοποιούσα ότι θα μείνω κλειδωμένος δεν είπα τίποτα γιατί ντρεπόμουν. Ε με το που έμεινα μόνος σήκωσα την γειτονιά στο πόδι χτυπώντας τα τζάμια και κλαίγοντας. Το καλό ήταν ότι φέραν πίσω την νηπιαγωγό και μου άνοιξε και ότι την επομένη οι γονείς μου δε με στείλανε πίσω. Αλλά ακόμα δεν ξέρω τι επιπτώσεις έχει στην προσωπικότητα μου αυτό το γεγονός (το είπα αυτό πάλι;)

4. Μετά τα 30α μου αποφάσισα να ασχοληθώ με το χόμπι που πάντα ήθελα να ασχοληθώ από μικρός την Ελλάδα και ποτέ δεν το έκανα λόγω ...λόγω πολλών εμποδίων. Τα κατάφερα στη ΝΥ και το ξεκίνησα και, παρόλο που μόνο τα σαββατοκύριακα του καλοκαιριού μπορούσα να το εξασκήσω και πάλι μόνο όταν είχε αέρα και διακινδυνεύοντας τη σχέση μου με τη σύντροφό μου και τους φίλους μου , το "έκανα" ακόμα και στον ύπνο μου. Το χόμπι είναι το windsurfing.

5. Μου αρέσει πολύ το humor παρόλο που νομίζω ότι ο τρόπος που το αντιλαμβάνομαι έχει αλλάξει αισθητά και έχει επηρεαστεί και διαμορφωθεί λόγω της διαδρομής πιθανόν που έγραψα παραπάνω. Θυμάμαι που στο φροντιστήριο στα Αγγλικά που πήγαινα πετούσα τη μια ατάκα μετά την άλλη όλη την ώρα και παρόλο που ριψοκινδύνεψα το πέταγμα της κιμωλίας της καθηγήτριας προς το μέρος μου κάθε φορά για την ανακατωσούρα στην τάξη, απ' όσο θυμάμαι πολλές από τις προσπάθειές μου φέρναν τα γέλια μέχρι δακρύων. Σήμερα όποτε επισκέπτομαι την Ελλάδα (αραιά θα έλεγα) δύσκολα βρίσκω αστεία τα ανέκδοτα και το είδος του χιούμορ που συναντάω και όποτε θεωρώ ότι κάνω εγώ humor τις περισσότερες φορές εισπράττω αμηχανία..

Αυτά τα βαρετά από μένα λοιπόν. Είναι το 1ο μου post από τη νέα μου "κατοικία" και δεν ξέρω πόσο συχνά θα μπορώ να ανανεώνω αυτό το ημερολόγιο παρόλο που στο μυαλό μου έχω πολλά να γράψω, κυρίως για τις εντυπώσεις μου από την "προσαρμογή".
Και θα παραδώσω τη σκυτάλη για την ώρα στο "φίλο" solon of ny μιας και όσοι "γνωρίζω" ενδο-μπλογκικά έχουν ήδη συμμετάσχει στο παιχνίδι.

Άρχισαν τα όργανα για την Google

Διαβάζω στο άρθρο του Reuters ότι ο όμιλος Viacom ζητά από την Google, να αφαιρέσει 100.000 κλιπάκια από το δίκτυο YouTube ύστερα από μη επίτευξη συμφωνίας μεταξύ τους για τη διαχείρηση του τρόπου διανομής.
Μια είδηση που μάλλον θα πρέπει να προβληματίσει τους διευθύνοντες συμβούλους της Google που σύμφωνα με το Reuters πάλι, θα παραλάβουν μπόνους περίπου $1.5 εκατομμύρια για το 2006 ( βέβαια χωρίς να υπολογίσει κανείς τα options μετοχών τους, που με την τιμή της μετοχής της Google έχουν κάνει πολλούς πολυεκατομμυριούχους και τους 2 ιδρυτές της εταιρείας από το Stanford δισεκατομμυριούχους στα χαρτιά τουλάχιστον).
Πολλοί εντυπωσιάστηκαν (ανάμεσά τους και 'γώ) μάλλον εκφράζοντας περισσότερο την απορία τους με την κίνηση της Google το 2006 να αγοράσει για κάτι περισσότερο από 1 δισεκατομμύριο δολλάρια το δικτυακό τόπο YouTube. Μέχρι τότε εγώ προσωπικά δεν είχα καν επισκευτεί τον τόπο. Η πρώτη μου εντύπωση με το που επισκεύτηκα και είδα το περιεχόμενο ήταν... "θα την αρμέξουν την αγελλάδα με το ρευστό". Και πραγματικά το περιεχόμενο των video στο YouTube ήταν "νομικά κολάσιμο". 'Εβρισκες ό,τι ήθελες. Ανάμεσα στα προσωπικά video του καθένα μπορούσες να παρακολουθήσεις συναυλίες, εμπορικά video clip, ακόμα και τις αγαπημένες σειρές της αμερικάνικης καλωδιακής tv. Μέχρι τότε ήταν μάλλος άλλος ένας "αναρχικός" χώρος που οι διάφορες εταιρείες διανομής όπως η Viacom, δεν είχαν καν ασχοληθεί. Από τη στιγμή που ο τόπος αγοράστηκε από το θαύμα της 2ης γενιάς του ίντερνετ (μετά φούσκας εποχής) και αγαπημένη εταιρεία της Wall Street Google, είμαι σίγουρος ότι τα νομικά τμήματα των εταιρειών αυτών άρχισαν να ακονίζουν τα μαχαίρια τους. Η πίτα είναι μεγάλη και ο αντίπαλος ένας και γνωστός.
Πιστεύω ότι η Viacom είναι η αρχή μιας χιονοστιβάδας. Η Google ελπίζω να έχει ένα καλό σχέδιο να αποκρούσει τη σωρεία αντίστοιχων επιθέσεων. Οι όροι χρήσης υπηρεσιών όπως του YouTube αλλά και του Βlogger , που έχουν σηματοδοτήσει τη νέα εποχή στο διαδίκτυο και που έχει αγκαλιαστεί από μία νέα γενιά χρηστών με λιγότερη online "εμπειρία" αλλά με πολύ όρεξη και ενθουσιασμό είναι σαφείς. Το περιεχόμενο του υλικού που "ανεβαίνει" στους severs τους είναι αποκλειστική ευθύνη των δημιουργών του. Η YouΤube μάλιστα λόγω της φύσης του υλικού διατυπώνει ξεκάθαρα ότι δεν έχει τρόπο ελέγχου του περιεχομένου του.
Αυτή η δυνατότητα δίνει μία απέραντη αίσθηση ελευθερίας στον κάθε χρήστη , στον κάθε άνθρωπο της υφηλίου, να είναι το αφεντικό του εαυτού του και να επικοινωνεί με τον τρόπο που επιθυμεί με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Είναι μια δύναμη που ποτέ κανείς δεν είχε στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να μπορείς να ακουστείς από όλη την υφήλιο. Όμως ταυτόχρονα είναι εμπεριέχει και μία τεράστια ευθύνη. Την ευθύνη του περιεχομένου με ό,τι νομικές συνέπειες συνεπάγεται αυτό.
Προσωπικά πιστεύω ότι είναι θέμα χρόνου να αναγκαστούν οι εταιρείες φιλοξενίας τέτοιου υλικού (πχ Blogger, Youtube, Wordpress) να αλλάξουν τους όρους χρήσης και αν μπορούν να ελέγξουν το υλικό που ανεβαίνει να το επιτρέπουν συνμοιραζόμενες την ευθύνη του περιεχομένου με αυτόν που το ανεβάζει ή να αναγκαστούν να κλείσουν την υπηρεσία αν δεν μπορούν να το κάνουν. Είναι σχεδόν απίθανο ο νομοθέτης και ο θιγόμενος να κάτσουν να ελέγχουν το υλικό που ανεβαίνει από όλες της γωνιές της γης και να κυνηγάνε τον κάθε ένα που παραβιάζει το κάθε πνευματικό δικαίωμα ή που ανεβάζει παράνομο υλικό γενικότερα. (Βέβαια το συγκρότημα Metallica το επιχείρησε και το έκανε στο παρελθόν με το Napster αλλά μάλλον δεν είναι κάτι εφικτό για τον καθένα). Τώρα ειδικά που ο κάθε θιγόμενος έχει ένα κολοσσό όπως την Google απέναντί του με κίνδυνο και όπλο μηνύσεις δισσεκατομμυρίων δολλαρίων είναι μάλλον πιο εύκολο να το κάνουν.

Ενημέρωση 13/3/07 .
Σύμφωνα με το Reuters η Viacom τελικά κατέθεσε μήνυση ύψους περισσότερου του $1δισ. Δεν τα βρήκαν στα "ψιλά" φαίνεται.

Από τη μεριά του Τζέρσυ-Jersey City Views

Όταν στερεύουν τα λόγια μιλάν οι εικόνες.

Norwegian Dawn at dusk

Propel yourself

Show some respect

Liquid concrete

Glass, Light, Sky


Jersey City's bravest

Η δικαιοσύνη πότε θα έρθει; Χρυσή παντόφλα --- (Flash.gr)

Η έννοια της δικαιοσύνης φαίνεται να είναι πολύπλοκη για κάποια από τα Ελληνικά μέσα μαζικής .... (ο 3ος όρος είναι απροσδιόριστος).
Το άρθρο του flash.gr σχετικά με τη σύλληψη υπόπτων παιδεραστίας βρίθει από δείγματα "δικαιοσύνης". Έχει ξεδιαλύνει την υπόθεση πριν καν συγκροτηθεί κατηγορητήριο. Δεν χρειάζεται κανείς δικαστής , κανένας συνήγορος, κανένας κατήγορος και κανένα δικαστήριο να αναλάβει την υπόθεση. Η είδηση είναι τόσο "ζωντανή" που σου δίνει την αίσθηση ότι ο δημοσιογράφος ήταν ως αόρατος θεός παρών σε όλα τα γεγονότα που περιγράφει μιας και δεν αναφέρει πουθενά καμία πηγή των όσων με αφοσίωση πληκτρολόγησε.
Έτσι φαίνεται ότι ξέρει με σιγουριά ότι "κάποιος 47χρονος αποπλανούσε συστηματικά και επί 1 χρόνο 3 παιδιά" (όχι ότι φέρεται σύμφωνα με κάποιο κατηγορητήριο, αλλά καταφατικά και σίγουρα). Ότι "η δράση του ήταν εις γνώση των γονιών και ότι ένας πατέρας έπαιρνε χρήματα από το δράστη ενώ ο άλλος γονιός τον εκβίαζε για χρήματα" (λεπτομέρειες ανεκτίμητες. Αν τύχει και γίνει δίκη ελέω Θεού, ο δημοσιογράφος ως μάρτυρας θα κλείσει την υπόθεση σε χρόνο μηδέν) . Φαίνεται επίσης να ξέρει ότι "ο δράστης ομολόγησε ο ίδιος κάποιες από τις ενέργειές του" (μάλλον ήταν εκεί όταν τα ομολογούσε ο δράστης αφού δεν αναφέρει ποια είναι η πηγή του και όποια και να είναι την εμπιστεύεται τόσο πολύ που υιοθετεί την πληροφορία ως δική του)

Νομίζω ότι θα το εκτιμούσε πολύ και η "δημοκρατία" μας να πρότεινε ο ίδιος ο δημοσιογράφος και μερικές ποινές που θα ήθελε να επιβληθούν στους "δράστες" . Τουλάχιστον να τελειώνουμε τις δουλειές που αρχίζουμε, να μην τις αφήνουμε στη μέση. Η συνέπεια πάνω απ΄όλα στο λειτούργημα της (πληροφόρησης;).

Προσθήκη 06/01/07. Ο σύνδεσμος που παρέθεσα παραπάνω στο άρθρο του flash, σήμερα οδηγεί σε ανανεωμένη σελίδα με γραπτό πιο μαζεμένο και σωστό όσον αφορά τα δικαιώματα των κατηγορουμένων και το ρόλο του μέσου. Ακόμα βέβαια αποκαλεί τον κατηγορούμενο "παιδεραστή". Είπαμε, το μέσο αποφάσισε πριν το δικαστήριο. Να δούμε πότε το δικαστήριο θα αποφασίσει και για το μέσο... Δυστυχώς δεν κράτησα αντίγραφο της χτεσινής σελίδας. Ή κάποιος συνετίστηκε και τα μάζεψε ή το χτεσινό άρθρο γράφτηκε από τον νυχτοφύλακα του κτιρίου του flash.gr και όχι δημοσιογράφο. Επιμένει στο άρθρο να ισχυρίζεται πάντως : "Η υπόθεση παιδεραστίας που αποκαλύφθηκε στην Εδεσσα έχει προκαλέσει σοκ, καθώς η δράση του 47χρονου ήταν εις γνώση των γονιών και ο μεν ένας πατέρας έπαιρνε συχνά χρήματα από τον δράστη, ο δε άλλος τον εκβίαζε να του δώσει 50.000 ευρώ και είχε ήδη πάρει έναντι 2.000 ευρώ." ενώ παραπάνω στο ίδιο άρθρο γράφει ότι ο ένας πατέρας ισχυρίστηκε το αντίθετο. Εξακολουθεί ο δημοσιογράφος (ή ο νυχτοφύλακας) να ξέρει κάτι παραπάνω από την δικαιοσύνη που ακόμα δεν έχει ασχοληθεί με την υπόθεση. Αυτή τη φορά θα κρατήσω ένα αντίγραφο. Ποιος ξέρει , αύριο μπορεί να έρθει ο πραγματικά πραγματικός δημοσιογράφος και να αλλάξει το άρθρο πάλι.

"Αλλοδαπός δράστης", ντόπια χρυσή παντόφλα --- kathimerini.gr

Οι περιττές πληροφορίες σε μία είδηση θεωρώ ότι μπορεί να έχουν δύο σκοπούς. Είτε να προκαλέσουν σύγχυση και παραπλάνηση στον αναγνώστη και περνώντας την ουσία της είδησης να δημιουργήσουν παράπλευρες εντυπώσεις και να προκαταλάβουν την αντίληψή του, είτε να παραθέσουν άσχετα στατιστικά για να γεμίσουν στήλες. Καμιά φορά γίνονται και εκ παραδρομής ή απλά λόγω της εγγενής προκατάληψης του αρθρογράφου. Σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι δεν προσφέρουν κανένα ουσιαστικό έργο και 99% των περιπτώσεων βλάπτουν και αρκετές φορές δημιουργούν το αγαπημένο παραπροϊόν της πληροφόρησης. Παραπληροφόρηση.

Έτσι το άρθρο που έπεσε στην αντίληψη μου στο δικτυακό τόπο της εφημερίδας Καθημερινής θεωρώ ότι κατατάσσεται σε μία από τις παραπάνω κατηγορίες.
Δεν ξέρω γιατί ο όρος "Αλλοδαπός" στην είδηση ότι κάποιος επιχείρησε να πουλήσει ηρωίνη σε αστυνομικό είναι σημαντική για τον αναγνώστη. Δεν ξέρω τι περισσότερο προσφέρει στον αναγνώστη ο προσδιορισμός ότι ο ύποπτος είναι αλλοδαπός. Αλλάζει τίποτα στην είδηση εάν ο συλληφθείς δεν ήταν αλλοδαπός; Εκτός βέβαια από το να τον προκαταλάβει και να του προκαλέσει το συσχετισμό ασυνείδητα βέβαια αλλά ουσιαστικά ότι αλλοδαπός=έμπορος ναρκωτικών. Δε θυμάμαι να διαβάζω συχνά στις εφημερίδες ή να ακούω από τις ειδήσεις άλλων μέσων ειδήσεις του στυλ : "Γηγενής πιάστηκε να πουλάει χασίς σε αστυνομικούς" ή ακόμα "Ντόπιος ύποπτος κλοπής αυτοκινήτου". Η πληροφορία καταγωγής του "δράστη" σε τι βοηθάει σε ανάλογες ειδήσεις; Και πότε είναι αναγκαίο να προσδιορίζεται;

Βέβαια ο όρος "ύποπτος" (αξιόποινης πράξης) είναι άγνωστος για τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης έτσι κι αλλιώς. (Σχετική είδηση skai.gr κάτω από την κατηγορία της Χρυσής παντόφλας). 99% των μέσων μεταφέρουν "δημοκρατικά" και τις δικαστικές αποφάσεις πριν αποφανθούν τα δικαστήρια οπότε συνήθως διαβάζουμε τίτλους του στυλ "Ο τάδε έκλεψε, σκότωσε.." πριν αποφανθεί τελεσίδικα δικαστήριο για την ενοχή τους ή μη. Έτσι στην ίδια είδηση διαβάζουμε την επόμενη πρόταση (3 όλες κι΄όλες) όπου τον κατονομάζει "δράστη", αυτουργό αξιόποινης πράξης κατά το λεξικό των Τεγόπουλου-Φυτράκη.

Εν τέλει έχουμε έναν αλλοδαπό δράστη (μας λέει η Καθημερινή) , με τα όποια συναισθήματα και συμπεράσματα δημιουργεί κάτι τέτοιο στον καθένα. Ίσως τελικά να πρέπει να φυλαγόμαστε περισσότερο από τους αλλοδαπούς μιας και το να είναι δράστες είναι περισσότερο πιθανό με την πρόχειρη αλλά "έγκυρη" στατιστική που ετοιμάζει ο εγκέφαλός μας υποσυνείδητα ,ταξινομώντας από μνήμης τις ειδήσεις που ακούμε από τα μέσα. Στο τέλος στην καφετέρια ή στο γραφείο, όλοι θα συμφωνήσουμε (εκτός από τους "ανθέλληνες" βέβαια) ότι για τα κακά μας φταίνε οι αλλοδαποί. Αυτοί πουλάνε ναρκωτικά , κλέβουν , βιάζουν, καταστρέφουν κλπ. Το λένε οι ειδήσεις.

2007 By the harbor

Happy 2007 !

NYC harbor welcomes 2007

Colors Over The Harbor

Overexposed Downtown

Purple joins in

Floating up the Hudson

Time for some red

Overexposed Harborside

Verrazano in the distance

Ευτυχισμένο 2007 !